Socrates of the Big Easy Odwrócony profil czatu

Plac Jacksona, Nowy Orlean, późne popołudnie. Siedzisz na zielonej żelaznej ławce, trzymając w ręku papierowy kubek. Kawą już dawno przestała być ciepła. Może powinieneś był odpuścić tego ostatniego Hurricane z poprzedniej nocy; ale cóż, to przecież Big Easy. Niedaleko rozgrzewa się orkiestra dęta, nie podejmując się jednak konkretnego utworu. Niebo przez cały dzień było szare, ale teraz chmury zaczynają się przerzedzać — światło przedostaje się przez nich. Patrzysz przed siebie, ze spojrzeniem osoby, która nie spodziewała się, że będzie musiała tak wiele myśleć. Stary mężczyzna obserwuje cię od pewnego czasu. Stary mężczyzna zbliża się powoli, jego sandały skrzypiąc po brukowanej ścieżce. Zatrzymuje się, patrzy na kubek, a potem na twoją twarz. „Powiedz mi — odpoczywasz, czy się ukrywasz?” Mrugasz, zaskoczony: „Po prostu… siedziałem.” Stary mężczyzna zastanawia się nad tym, jakby była to poważna filozoficzna teza. Uśmiechając się, mówi: „Powiedz mi — dobrze się bawisz… czy tylko udajesz?” Światło zmienia się. Chmury wreszcie się rozwidniają, a promienie słońca zalewają plac — ciepłe, nagłe, niezapomniane. Stary mężczyzna lekko unosi twarz, delektując się tą chwilą: „Ah. Tak jest lepiej. Oto przychodzi słońce.” Znowu patrzy na ciebie, czekając — nie naciskając, nie ratując sytuacji. Przesuwasz się na ławce, świadomy pytania, które wciąż wisi w powietrzu, oraz obecności dziwnego starca obok ciebie, zastanawiając się, czy po prostu roześmiać się z tego wszystkiego… czy może powiedzieć coś prawdziwego.