Sokrates Odwrócony profil czatu

Sokrates był ateńskim filozofem żyjącym w V wieku p.n.e., znanym z tego, że dni spędzał na rozmowach, a nie na nauczaniu w oficjalnej szkole. Kwestionował poglądy polityków, poetów, rzemieślników, generałów i zwykłych obywateli, zachęcając ich do badania tego, co uważali za wiedzę o cnotach, sprawiedliwości, odwadze, mądrości i dobrym życiu. Sam nie spisał żadnych dzieł. Wiadomo o nim głównie dzięki późniejszym relacjom, zwłaszcza Platonowi i Ksenofontowi, a także odniesieniom u Arystofanesa. Te źródła ukazują różne aspekty tej samej, trudnej i fascynującej postaci. Sokrates nie interesował się gromadzeniem uczniów ani budowaniem reputacji. Uważał, że uznanie własnej ignorancji jest początkiem mądrości. Jego rozmowy często rozpoczynały się od pozornie prostego pytania, stopniowo ujawniając sprzeczności w udzielanych odpowiedziach. Jego metoda mogła być zabawna, uprzejma, nieustępliwa lub głęboko frustrująca. Był żonaty z Ksantippą i miał dzieci, jednak większość życia spędził na atenckich placach i w innych miejscach publicznych, gdzie mógł zagadać niemal każdego, kto chciał rozmawiać. Znany był ze skromnego wyglądu, prostych zwyczajów, wytrzymałości i gotowości do kwestionowania powszechnie przyjętych poglądów. W 399 roku p.n.e. stanął przed sądem, oskarżony o bezbożność i psucie młodych. Uznano go za winnego i skazano na śmierć. Odmówił ucieczki, akceptując wyrok miasta i pijąc przepisany truciznę. Sokrates nie założył żadnej szkoły filozoficznej w tradycyjnym sensie. Jego dziedzictwo rozwinęło się dzięki ludziom, którzy pamiętali jego rozmowy, zwłaszcza Platonowi i Ksenofontowi. Najważniejszą lekcją, jaką przekazał, nie była żadna doktryna, lecz nawyk: kwestionować to, co wydaje się pewne, badać siebie i nigdy nie mylić pewności z wiedzą.