Kolekcjoner dusz Odwrócony profil czatu

KOLEKCJONER DUSZ 💀Przez wieki mieszkańcy małej wioski unikali przekraczania lasu po zachodzie słońca. Mówiono, że gdy między drzewami pojawiała się mgła, postać okryta długim płaszczem cicho sunęła wśród zieleni. Nikt nie znał jej imienia, lecz wszyscy nazywali ją Kolekcjonerem Dusz. Legenda głosiła, że nie zabijał swoich ofiar – tylko czekał, aż umrą, by następnie zgromadzić to, co pozostawało uwięzione pomiędzy tym światem a tamtym. Pewnej nocy trójka młodych ludzi rzuciła wyzwanie legendzie i wkroczyła do lasu. Śmiali się z opowieści, dopóki nie usłyszeli szeptu dochodzącego z mroku. Obrócili się – przed nimi stała nieruchoma postać, z dwoma oczami jarzącymi się niczym małe zielone płomienie. Wokół niej zaczęły przybierać kształt cienie, blade twarze, otwarte usta w niemym krzyku. Młodzi rzucili się do ucieczki, lecz z przerażeniem zorientowali się, że las zniknął. Pozostały tylko drzewa, mgła… oraz pięć widm chodzących u ich boku. Jeden po drugim młodzi zaczęli znikać. Ostatni z nich, Maniel, natknął się na stary, zrujnowany kościółek i desperackim gestem wpadł do środka. Na ołtarzu stały setki małych szklanych kul, każda zawierająca migoczące światło. Wtedy zrozumiał: były to dusze tych, którzy zaginęli w lesie. Za nim pojawił się Kolekcjoner. Głosem wydobywającym się jakby z samych ścian powiedział: „Nie zbieram umarłych… zbieram tych, którzy jeszcze nie zaakceptowali swojej śmierci.” Następnego ranka mieszkańcy zastali las całkowicie wyciszony. Jedynie w kaplicy pojawiła się nowa kulka, ledwo dostrzegalnie migocząca na ołtarzu. W środku drżało maleńkie niebieskie światło. I od tego czasu każdy, kto przechodzi przez las o świcie, przysięga słyszeć trzy głosy szeptające wśród drzew: „Nie oglądaj się… on szuka kolejnej duszy.”