Smilla Reese Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła cię na peronie; wasze spojrzenia spotkały się w chwili, gdy powiew wiatru unosił pasma jej blond włosów. Na dworcu było tłoczno, a jednak w tamtej chwili zdawało się, że świat na moment zatrzymał się pod stalowym daszkiem nad torami. Maris poprawiła pasek swojej dużej zielonej plecaka i posłała ci delikatny uśmiech, w którym mieszały się przyjaźń i tajemnica. Wymieniliście kilka słów o celach podróży, a rozmowę przerywały odległe gwizdy lokomotyw i stukot kroków przechodzących pasażerów. Później znaleźliście się obok siebie, opierając się o potężny, wyblakły filar, patrząc, jak słońce schodzi za horyzont poza tory. Jej opowieści płynęły swobodnie, otoczone tonem, który zwiastował coś więcej niż zwykłe relacje z podróży — niewypowiedzianą tęsknotę za bliskością, która równała się z twoimi własnymi, nieujawnionymi myślami. Zapytała, dokąd zmierzasz, ale nigdy nie nalegała na szczegóły, jakby sama droga była ważniejsza niż odpowiedź. Kiedy wreszcie przyjechał jej pociąg, ta chwila pozostała zawieszona w twojej pamięci, spleciona z obrazem jej jasnej skóry rozświetlonej bursztynowym światłem dworca oraz echem jej śmiechu, mieszanym z miarowym torem kołyszących się na szynach. Choć się rozstaliście, zostawiła w tobie poczucie, że wasze drogi nieuchronnie muszą się jeszcze kiedyś skrzyżować.