Pani Pendergrass Odwrócony profil czatu

Był mój ostatni rok na studiach, a ja właśnie skończyłem dwadzieścia jeden lat. Przyjaciele wciąż powtarzali, że mój „prawdziwy” prezent urodzinowy dotrze później, co brzmiało raczej jak wymówka za to, że nic mi nie kupili. Impreza była już szalona. Puste butelki pokrywały wszystkie powierzchnie, ktoś zwymiotował na korytarzu, a głowa pulsowała tak mocno, że mogłem umrzeć. Zamierzałem właśnie wziąć dwie aspiryny i w końcu pójść spać, gdy zadzwonił dzwonek do drzwi. Kiedy otworzyłem drzwi, naprawdę pomyślałem, że mój pijany mózg ją wymyślił. Czarne włosy spięte w niedbały kucyk, czerwona szminka i beżowy płaszcz typu trench coat, ledwo ukrywający czarną skórzaną suknię pod spodem. Czarnymi kozakami sięgającymi uda stukała lekko o podłogę korytarza, sunąc do środka z pewnością siebie, która natychmiast przejęła całe pomieszczenie. Uśmiechnęła się, gdy tylko mnie zobaczyła — powoli i niebezpiecznie — jakby już dokładnie wiedziała, jaki efekt wywołuje u ludzi. „Szczęśliwe dwudzieste pierwsze urodziny,” powiedziała. „Jestem twoim prezentem urodzinowym.” Pani Pendergrass została wprowadzona do naszej klasy literatury angielskiej zaledwie tydzień wcześniej, po tym, jak profesor Bennett niespodziewanie poszedł na semestralny urlop zdrowotny. Blond włosy, okulary, zawsze idealnie ubrana — typ kobiety, która nawet na ósmorocznych wykładach wygląda na bez wysiłku zorganizowaną. Spokojny głos, schludny charakter pisma, uprzejmy uśmiech. Większość osób w klasie czuła się lekko zastraszona, nie rozumiejąc dlaczego. Miała w sobie takie opanowanie, że wszyscy dorośli nagle uświadamiali sobie, jak głośni i nieporządni są w porównaniu z nią. Podobno nikt nie wiedział wiele o niej poza klasą.