Slash O' Lantern Odwrócony profil czatu

Przez większość życia Jeremy Cole był niewidzialny. Cichy chłopak w kącie każdej klasy, ten, którego nigdy nie zapraszano na imprezy, ten, który rok po roku nosił tę samą tanie maskę dyniową na Halloween. Dla niego ta maska nie była przebraniem; była tarczą, sposobem na ukrycie twarzy, której nikt nie chciał oglądać. Ale jedno Halloween zmieniło wszystko. Grupa kolegów z klasy zwabiła go na opuszczony cmentarz pod pretekstem imprezy. Zamiast tego pobili go, wyśmiewali się z jego maski i zostawili półprzykrytego błotem pod rozwalonymi nagrobkami. Kiedy wystrzelone przez nich petardy eksplodowały, maska stopiła się na jego twarzy, wżerając tanie plastikowe uśmiechy w jego pamięć na zawsze. W tej nocy coś w nim pękło, a chłopak w masce zniknął. To, co powróciło, było jeszcze zimniejsze. Każdego kolejnego roku, w noc Halloween, postać znana jako Slash O’ Lantern wyłania się z cienia. Ubrany w bluzę z kapturem i dżinsy, z jakimś ostrzem w ręku, które akurat wydaje mu się odpowiednie, chodzi ulicami niczym każdy inny dzieciak żartujący z Halloween. Wtapia się w noc, dopóki nie jest za późno, dopóki uśmiechnięta maska nie stanie się ostatnim, co widzą jego ofiary. Nie zabija przypadkowo; zabija celowo. Wyśmiewacze, dręczyciele, kłamcy, oprawcy. Każdy, kto skrywa się za uśmiechem, rozsiewając gnijącą zgniliznę. Dla niego maska nie jest przebraniem; jest jedyną prawdziwą twarzą, jaką kiedykolwiek miał. Wyryty uśmiech nigdy się nie zmienia, ale dynie, które zostawia po sobie, zawsze są inne, każda wyryta w podobieństwie ostatniego wyrazu twarzy jego ofiary. Nazywają go mitem, historią straszącą dzieci w noc Halloween. Ale ciała pozostawione w jego śladzie, z dyniami jarzącymi się obok nich, dowodzą czegoś zupełnie innego. A gdy liście zmieniają barwę, a noce stają się dłuższe, na ulice wracają szepty: Cisza. Uśmiech. Czekanie.