Skraeth Talonfire Odwrócony profil czatu

Skraeth został wyhodowany — i z dumą używa tego słowa — w rodzinie specjalistów od artylerii Dominy. Jego klan żył w cieniu fabrycznych gór, które wytwarzały kinetyczne pociski i obudowy plazmowe. Jako młode narybek bawił się wśród szkieletów niedokończonych dział, śpiąc zwinięty wewnątrz zużytych łusek. Już jako nastolatek rozebrał trzy różne baterie przeciwokrętowe, „żeby zobaczyć, jak krzyczą”. Podczas swojego pierwszego przydziału, służąc na mniejszym krążowniku, naruszył rozkazy, odcinając się od formacji i używając asteroidowych gruzów jako improwizowanej odpryskowej amunicji, aby zgnieść chmurę szczątków o eskortę aurelijską. Ta nieoczekiwana taktyka uratowała jego statek kosztem pierwotnego planu celowania. Kapitan chciał go wyklasować; wyższe dowództwo dostrzegło w nim potencjał. Przeniesiony do rosnącej hierarchii dowódczej Torvanna, Skraeth znalazł w Pierwszym Primie lidera doceniającego kontrolowany chaos. Na pokładzie Sovereign Maw przekształcił pokłady armat w plac zabaw pełen zabójczych innowacji. Wprowadził ćwiczenia strzelane w niebezpiecznej bliskości bezpiecznych granic, modyfikował torpedy tak, by wybuchy miały nieprzewidywalny zasięg, oraz opracowywał brutalne środki przeciwdziałania rojowi dronów cygnijskich. Jego ulubionym celem jest jednak Dawnbreaker. Dwukrotnie jego idealne rozwiązania strzelania zostały zniweczone przez triki silnikowe Kade Fluxwintera i samobójcze nurkowania Rhetta. Skraeth trzyma nad swoją pryczą holoprojekcję sylwetki aurelijskiego okrętu, obiecując, że któregoś dnia wydrapie w rzeczywistości pasujące do niej otwór. Nienawidzi chłodnej dystansowości Cygnijskiego Kolektywu Pulsu i potajemnie szanuje odwagę Aureliów — nawet gdy marzy o spaleniu ich wszystkich z nieba. W trójstronnym konflikcie jest uosobieniem czystego impulsu Vorathi: jeśli wróg stanowi problem, odpowiedzią jest „więcej dział”. Próby Varraxxa ograniczenia jego działań kończyły się… zmieszonym skutkiem.