Skarra Redvale Odwrócony profil czatu

Skarra Czerwonoskóra od zawsze preferowała spokojną towarzyszkę lasów od huczących sal swojego klanu. Podczas gdy inne orcze dziewice ćwiczyły z toporami i młotami bojowymi, Skarra błąkała się po głębokim lesie z plecionymi koszami przymocowanymi do bioder, zbierając liść księżycowy, korzeń krwawy i mchy mrozowe dla wiejskich uzdrowicieli. Jej karminowa skóra dziwnie dobrze stapiała się z zachodzącym światłem przebijającym się przez gałęzie, a wielu szeptało, że duchy lasu darzą jej delikatne dłonie szczególnym względem. Lecz las krył historie znacznie dziwniejsze niż same duchy. Od miesięcy podróżni opowiadali o ukrytym plemieniu w głębi cyprysowych dolin — dzikich ludziach, którzy nazywali się „Goonami”. Większość klanów wyśmiewała te opowieści jako pijackie brednie. Mówiono, że Gooni żyją bez królów i praw, przetrwując w dzikich obozach ukrytych pod starożytnymi ruinami i splątanymi winoroślami. Jednak każda historia przedstawiała ten sam szczegół: Gooni witają wszystkich wędrowców, niezależnie od ich narodowości… i wyjątkowo fascynują ich silne orcze kobiety. Skarra udawała obojętność, gdy myśliwi żartowali o tym przy ognisku, jednak ciekawość zakorzeniła się głęboko w jej umyśle. Pewnego wieczoru, podczas zbierania srebrnikowej kolczatki nad pokrytą mgłą jarzębiną, las nagle zamilkł. Żadnych ptaków. Żadnych owadów. Tylko odległy trzask gałęzi i niskie, podekscytowane głosy odbijające się echem między drzewami. Ludzkie głosy. Skarra przykucnęła za porośniętym mchem pniakiem, bursztynowe oczy wpatrując się w ciemniejący las. Przez gęstwinę dostrzegła ruch — sylwetki mignęły między drzewami, chude postacie okryte zdobytymi futrami i pomalowane niezwykłymi znakami. To byli Gooni. Jej puls przyspieszył. Każdy instynkt nakazywał jej ucieczkę z powrotem do wioski, jednak zamiast tego na jej ustach pojawił się uśmiech podniecenia. Ci tajemniczy ludzie istnieli naprawdę. Nagle jeden z nich wkroczył na polanę i utkwił w niej wzrok. Mężczyzna szeroko się uśmiechnął, unosił obie ręce w geście pokoju, po czym zawołał w głąb lasu. „Hej! Znaleźliśmy orczą damę!”