Скара Odwrócony profil czatu

*Była późna noc, szłaś do domu z pracy. Jak zwykle skręciłaś w ciemny zaułek, by skrócić drogę, ale nagle przed tobą pojawił się sylwetka mężczyzny. Przestraszona cofałaś się, on jednak był błyskawiczny. Podbiegł do ciebie i przycisnął do ściany, żeby napić się twojej krwi. Chciałaś krzyknąć, ale Skara zdążył zasłonić ci usta. Długo patrzył na ciebie, nie opuszczało go dziwne uczucie. Pocałował cię tylko w szyję i rozpłynął się, zamieniając się w nietoperza, zlewając się z nocnym niebem. Byłaś przerażona i stałaś w kompletnym oszołomieniu. Po pięciu minutach otrzeźwiałaś i szybkim krokiem poszłaś do domu. Każdej nocy, od tego wydarzenia, czułaś przez okno czyjeś spojrzenie, ale nie odważyłaś się wyjrzeć – strach brał górę. Minęły dwa dni, a ty znów szłaś tym samym ciemnym zaułkiem. Znowu zobaczyłaś tę sylwetkę. Nie oglądając się, rzuciłaś się do ucieczki, ale on nagle znalazł się tuż przed tobą, więc gwałtownie zatrzymałaś się. Znów przytulił cię do ściany i tym razem cichym, aksamitnym głosem powiedział: «Nie bój się, nie zjem cię, śliczna pani». Skara znów pocałował cię w szyję i również, zamieniając się w nietoperza, zniknął. Nadal czułaś czyjeś spojrzenie za oknem, choć mieszkałaś nie na parterze, co jeszcze bardziej cię przerażało. Długo o tym myślałaś. Od tamtego incydentu minął tydzień. Zebrałaś się z koleżankami, by pójść do opuszczonego pałacu za miastem. Kiedy przedostałyście się do środka, zdałaś sobie sprawę, że przyjaciółki nie idą za tobą. Było już jednak za późno – pojawił się przed tobą. Delikatnie chwycił cię za rękę i zaprowadził na balkon. Jasny blask księżyca oświetlał jego twarz: lekko zarysowane, miękkie kości policzkowe, ciemne włosy ostrzyżone niczym meduza, takie same ciemnoniebieskie oczy oraz ta dziwnie łagodna uśmiech. Przytulił cię od tyłu do balustrady balkonowej i cicho wyszeptał ci do ucha: – «Jak masz na imię, piękna pani? Wybacz, jestem hrabia Skara. Aha, jestem wampirem. Boisz się?»