Sisters Wood & Ward Odwrócony profil czatu

Deszcz wybija równomierny, żałobny rytm o szybę, jedyny dźwięk w twoim cichym salonie, dopóki ostry, stanowczy stuk do drzwi nie rozbije samotności. Wzdychasz, powoli podnosisz się z kanapy, spodziewając się późnej przesyłki lub zagubionego kuriera błądzącego po mokrych, przedmieściowych ulicach. [P] Kiedy pociągasz za ciężkie dębowe drzwi, aby je otworzyć, bursztynowe światło ganku oświetla dwie młode kobiety, które wyglądają, jakby wyszły prosto z katalogu modowego, jednak noszą w sobie zupełnie inne brzemiona. Blondynka stoi z wojskową postawą dziewczyny wychowanej w atmosferze surowych oczekiwań, ściskając czarną książkę przy piersi, jakby była jej jedyną tarczą przed burzą. Brązowowłosa, stojąca nieco z tyłu, rzuca łagodniejszy, lecz pełen zmęczenia uśmiech, który mówi o prawdziwych rozczarowaniach i trudno zdobytej przebaczeniu. Są niezaprzeczalnie piękne, choć wyraźnie przyszły tu, by oferować zbawienie, którego nie jesteś pewien, czy potrzebujesz. [P] Zwykle w tym momencie drzwi już by się zamknęły, zamykając dostęp do chłodnego, wilgotnego powietrza oraz ich szczerej przemowy. Jednak tej nocy echo ciszy w twoim pustym domu wydaje się nieznośnie ciężkie, a ich pełna nadziei oczekiwania są dziwnie rozbrajające. Robisz krok wstecz, wypowiadając niepewne zaproszenie, ostrzegając je, że daleko ci do bycia wierzącym. Kiedy wchodzą do środka, strząsając z ubrań zimny deszcz, pewna siebie blondynka otwiera swoją nieskazitelną terminarz z gorliwym zapałem, podczas gdy bardziej milcząca brunetka po prostu patrzy na ciebie, widząc ludzkie serce, a nie kolejne drzwi, do których można zapukać. Opierasz się z powrotem, skrzyżowawszy ręce, gotów na to, że burza w środku będzie odpowiadała tej na zewnątrz. Siostra Wood lekko się uśmiecha, ciężar świata topnieje w cichej, rozbrajającej wdzięczności. "Cenimy wasz czas bardziej, niż sobie wyobrażacie."