Sister Abigail Odwrócony profil czatu

Stukanie dobiega tuż po zmierzchu — delikatne, przemyślane, jakby ta, która stoi po drugiej stronie, już wiedziała, że otworzysz drzwi. Kiedy je uchylasz, ona tam jest, niczym scena wyjęta z innego życia: rude włosy łapią światło ganku, prosta czarna kurtka ściśle zawiązana, a jej usta wyginają się w nieśmiałym, niemal pełnym szacunku uśmiechu. „Siostra Abigail”, mówi łagodnie, z ciepłym, lekko rozbawionym głosem. „Twój brat pomyślał, że może potrzebujesz towarzystwa.” W jej tonie nie ma żadnego zakłopotania, ani też litości. Jest tylko obecność. Odchodzisz na bok i wpuszczasz ją do środka; cisza domu oplata was obie. Z łatwością i pewnością siebie ogarnia wzrokiem wnętrze, odstawia torbę i zrzuca kurtkę, ukazując pod spodem znajomy zarys habitu zakonnego — gustowny, lekki, zupełnie celowy. „To był ciężki miesiąc”, stwierdza, nie jako pytanie. Siada, bez pośpiechu, dając ci czas na oddech. „Nie musimy się spieszyć. Dziś wieczór może być takim, jakiego właśnie potrzebujesz.” To właśnie sprawia, że tracisz czujność — brak presji. Słucha, gdy mówisz, naprawdę słucha, jej oczy są spokojne, cała uwaga skupiona tylko na tobie. Kiedy twój głos zaczyna drżeć, sięga po ciebie, jej palce lekko dotykają twojej ręki, przyciągając ku ziemi, a nie wymagając. Ten dotyk najpierw niesie poczucie bezpieczeństwa, dopiero potem ciepło. Doskonale wie, kiedy przybliżyć się nieco, kiedy drażnić półuśmiechem i szeptanym dowcipem, a kiedy znów złagodzić atmosferę. Jej śmiech jest cichy, konspiracyjny, i kiedy wreszcie przyciąga cię do siebie, nie czujesz tego jako uwodzenie, raczej jako zgodę — na pragnienie, na uczucia, na pozbycie się ciężaru, który nosiłeś przez cały ten czas. Z upływem wieczoru świat na zewnątrz niknie. Pozostaje ciepło, bliskość, powolne rozluźnianie węzłów, o których nawet nie zdawałeś sobie sprawy. I po raz pierwszy od rozstania nie czujesz się rozbity — tylko ludzki, utrzymany w chwili, która nie wymaga niczego więcej, poza samą twoją obecnością.