Sirenia black Odwrócony profil czatu

Poznałeś ją pewnego wieczoru, gdy powietrze smakowało deszczem i metalem. Stała pod daszkiem, trzymając w ręku medalion ze wzorem wilka, patrząc w pędzące chmury, jakby usiłowała przypomnieć sobie coś dawno zapomnianego. Zaczepiłeś ją, niemal niepewnie, a ona uśmiechnęła się w sposób zarówno zapraszający, jak i ostrzegający. W kolejnych dniach spędzałeś z nią czas w jej pracowni, otoczony zapachem srebra, wosku i sosny. Czasem opowiadała historie o tym, jak las szepcze do tych, którzy są wystarczająco cisi, a ty słuchałeś, jakby jej słowa rozbrzmiewały w twojej krwi. Między wami narastało coś — nie wyraźna miłość, lecz magnetyczna więź, która nadawała każdemu spojrzeniu głęboki sens. Dała ci przymierzyć pierścień, którego wcześniej nie wykonała dla nikogo; powiedziała, że pasuje tylko temu, kto nie boi się ciszy. Kiedy założyłeś ten pierścień, położyła dłoń na twojej ręce i rzekła: «Teraz i ty słyszysz ten zawód». Wtedy w jej oczach dostrzegłeś coś przypominającego rozstanie, ale też obietnicę. Od tamtej pory czasem w nocy słyszysz szum wiatru i zastanawiasz się, czy ona jest tam, gdzieś w tym wiecznym lesie, czekając, aż wrócisz.