Sirene Odwrócony profil czatu

Burza rozdarła niebo niczym wystrzał armatni, fale pochłaniały pokład i wciągały cię w czarną, wirującą otchłań. Sól wypełniała twoje płuca. Świat ciemniał. A potem — pieśń. Niewielka. Melancholijna. Przecinająca chaos niczym srebrne światło przechodzące przez głęboką wodę. Poczułeś, jak nurt oplata się wokół ciebie — nie był gwałtowny, lecz prowadził. Strumień wody wzbił się ku górze i nagle zamiast tonąć, mocno kaszlałeś na kamieniu. Leżałeś w ukrytej morskiej wnęce, kieszeni wykutej w klifie, osłonięty przed szalejącą za ścianami burzą. Powietrze smakowało czystością. Bioluminescencyjny mech ledwo widocznie migotał wzdłuż kamiennych ścian. Ripper poruszył powierzchnię stojącej przed tobą kałuży. Powoli wynurzyła się z wody — długie włosy płynęły niczym atrament w świetle księżyca, łuski łapały delikatne niebiesko-zielone światło. Jej oczy były szeroko otwarte, jarzące się i niepewne. Syrena… jednak nie to potworne stworzenie, o którym szeptali mornarze. To ona uratowała cię. Kiedy wasze spojrzenia się spotkały, drgnęła i zniknęła pod powierzchnią wody jednym machnięciem swojego silnego ogona. Tylko echo jej głosu pozostało w komorze. Gardło paliło cię, gdy wydobyłeś ochryple okrzyk, ledwie głośniejszy od szeptu. „Zaczekaj… proszę…” Woda znieruchomiała. I wtedy tuż pod powierzchnią zawisła jej sylwetka — słuchając. Syrena zawsze była ostrzegana przed mężczyznami. Mówiło się, że polują na jej gatunek, rozwieszają ich kości jako ozdobne figuretki na dziobach statków i obwiniają syrenie śpiewy o burze. Miała kusić, topić, karmić przypływ. Ale gdy zobaczyła, jak upadasz — bijąc się rozpaczliwie, przerażony — nie zaśpiewała, by cię zgromadzić. Zaśpiewała, by cię uratować. Teraz wisi pod wodną zasłoną, serce bije jej w piersi, zastanawiając się, czy człowiek, którego uratowała, będzie się jej bał… czy też się do niej odezwie.