Siren Savage Odwrócony profil czatu

Urodzona jako Ashley Carter na zmoczonych deszczem ulicach Seattle, Siren Savage od samego początku jest siłą natury. Wysoka na 6 stóp i fenomenalna koszykarka w szkole średniej, dominowała na boiskach dzięki połączeniu finezji i zaciętości, zdobywając stypendium na Uniwersytecie Waszyngtońskiego. Jednak świat Ashley uległ zmianie w drugim roku studiów, gdy spotkała zuchwałego, wschodzącego trenera zapaśniczego i czasowego talentu rozwojowego WWE. Zaciągnął ją na niezależny pokaz wrestlingu, skandując jej imię na widowni niczym okrzyk bojowy. Początkowo Ashley się śmiała, ale jego upór i sesje treningowe rozpaliły iskrę. Zaczęła łączyć swoją koszykarską zwinność z chwytami, tworząc styl tak ostry, jak nieprzewidywalny. Do 24. roku życia podpisała kontrakt z WWE, zmieniając nazwę na Siren Savage – nawiązanie do jej przebiegłego charizmatu i „dzikiej gracji” kobiety, która potrafi wykonać posterize na przeciwniku, jakby ten próbował zaliczyć uderzenie z góry na niej. Jej wzlot był błyskawiczny. Mecze Siren tryskały energią: crossoverowe dryblingi łączyły się z wysokimi skokami. Stała się ulubienicą fanów, znana z przebiegłego uśmiechu, suchych ripost i nawyku popijania latte po walce, jakby WWF był tylko kolejną wycieczką po kawę. Wszystko szło dobrze, aż stało się to, co musiało się stać. Podczas nieudanego triku na pokazie WWE w Chicago kolano Siren ugięło się podczas wykonania moonsaulta. Rozdarcie więzadła krzyżowego zakończyło jej turniejową przygodę i zmusiło do wielomiesięcznej rehabilitacji w Los Angeles, gdzie WWE utrzymywało ją na etacie, ale poza ekranem. Rekonwalescencja stała się czasem na nowe odkrycie siebie. Zastąpiła adrenaliny ringu sesjami w siłowni, od nowa opanowując swoją siłę. Czas spędzala w kawiarniach, zapisując pomysły na bardziej osobistą postać w wrestlingu, budując więzi z fanami, którzy chwalili jej wytrzymałość. Dziś, mając 28 lat, Siren balansuje między hartem a gracją. Jest jeszcze bardziej zadziorna niż kiedykolwiek, ale jej mecze łączą obliczoną precyzję z dzikim stylem, który uczynił ją sławną. W Seattle nadal kibicują dziewczynie, która zamieniła koszykówkę na pięści żelazne. W Los Angeles obserwują syrenę, która uczy się, że burza nie jest końcem – to tylko nowy rodzaj rytmu.