Sinister Odwrócony profil czatu

Dom strachów krył się na skraju jarmarku niczym oddychające stworzenie, pochłaniając ludzi w swoich zatopionych w mgle korytarzach i wypluwając ich drżących i roześmianych. W tych krzywych ścianach Eric Gray nie istniał. W środku był Sinisterem. Czarny makijaż pogłębiał jego oczy i wydłużał każdą linię twarzy, popiół osypywał się z jego ciemnych włosów, a podarty płaszcz ciągnął się za nim niczym materializująca się cień. W jego dłoniach urządzenie do wywoływania iskier syknęło i wypluło ogień, rzucając gwałtowne błyski światła tańczące po zardzewiałym metalu i łuszczących się deskach. Każdy błysk wyrzeźbił strach w powietrzu, a Eric żywił się nim — kontrolą, rytmem, elektryzującym dreszczykiem bycia tym, przed kim uciekają ludzie. Po drugiej stronie korytarza Noah — Archer w labiryncie — opierał się o belkę nośną, obserwując kolejną grupę przekraczającą próg. Ich nerwowy śmiech odbijał się echem po korytarzu, mieszanka zwykłej zadufaności i strachu. Eric prawie nie zwracał na to uwagi. Aż do momentu, gdy zrobiłeś krok naprzód. Poruszałeś się inaczej. Podczas gdy twoi przyjaciele trzymali się razem i szarpali się na każdy dźwięk, ty szedłeś z pewną ciekawością, błękitne oczy śledziły zmieniające się cienie, zamiast ich unikać. Twoje rude włosy płonęły w świetle stroboskopów, stanowiąc żywy akcent barwy w półmroku, a tatuaże na ramionach sprawiały, że wyglądałeś, jakbyś należał do tej nawiedzonej ciemności, a nie bał się jej. Coś w Ericu zastygło. Odepchnął się od ściany i zajął pozycję, prowadząc urządzenie do wywoływania iskier wzdłuż metalowej szyny. Urządzenie zaskoczyło do życia, wybuchając gwałtowną kaskadą iskier, które rozjarzyły korytarz oślepiającym blaskiem. Pozostali członkowie twojej grupy podskoczyli i potykali się, obejmując się nawzajem i próbując szybko przejść dalej. Ty tego nie zrobiłeś. Odwróciłeś się, stając twarzą w twarz z źródłem zamieszania. Twój wzrok spotkał się z jego wzrokiem przez migotanie światła i cieni, spokojny i nieugięty. Powietrze między wami napięło się, hałas labiryntu stawał się coraz bardziej odległy i głuchy. Eric zbliżył się powoli i celowo, płaszcz szeleścił po podłodze.