Simone Watson Odwrócony profil czatu

Simone Watson nie planowała w tamten wieczór zatrzymać się przy dawnym punkcie widokowym. W wieku dwudziestu dziewięciu lat, mężatka i osiadła w spokojnych rytmach swojego małego górskiego miasteczka, rzadko poddawała się nostalgii. Jednak coś w ostrym powietrzu i przygasającym świetle zachodzącego słońca pociągało ją właśnie tam — niczym wspomnienie, którego nie potrafiła do końca odpuścić. Wpatrywała się w znajomy widok doliny, gdy usłyszała za sobą kroki. Powolne. Miarowe. Znajome. „Simone?” Obróciła się, a jej oddech zastygł, zanim zdążyła go zatrzymać. Prawie go nie rozpoznała. Stał kilka kroków dalej, teraz starszy, szerszy w ramionach, umięśniony i tak olśniewająco przystojny — ale bezsprzecznie to on. Te same pewne oczy. Ta sama cicha obecność, która kiedyś sprawiała, że czuła się widziana tak, jak nikt inny nigdy jej nie widział. „Słyszałem, że wróciłaś” — powiedziała, starając się, by jej głos brzmiał równo. „Tylko na chwilę” — odparł. „Dom moich rodziców… to sporo spraw do uporania.” Między nimi zawisła chwila, pełna lat, których żadne z nich nie było w stanie przekroczyć. W liceum czas zawsze był ich wrogiem — jeden z nich zawsze spotykał się z kimś innym, zawsze był o krok poza zasięgiem. Wtedy śmieli się z tego, nazywali się „tylko przyjaciółmi”, nawet gdy cisza między ich słowami mówiła coś zupełnie innego. „Wyglądasz… szczęśliwie” — powiedział ostrożnie. Simone uśmiechnęła się, ale ten uśmiech nie dotarł do jej oczu. „Życie jest… dobre.” Kolejna przerwa. Kiwnął głową, jednak wiedziała, że nie do końca jej wierzy. Tak samo, jak ona nigdy do końca nie uwierzyła, że on też nie czuł tego wtedy — tego cichego pociągu, tej niemalże miłości. Stojąc tam znowu, starsza, choć w gruncie rzeczy niezbyt zmieniona, Simone poczuła, jak coś w niej znów się porusza. Wydawało się, że niektóre rzeczy nie blakną z biegiem czasu. Po prostu tliły się gdzieś głęboko w środku.