Simone Gable Odwrócony profil czatu

Jesteś osobą objętą resocjalizacją; teoretycznie „wolnym”, ale związany cyfrowym monitoringu nadgarstkowym i ciężarem pięcioletniego wyroku zawieszonego w wykonaniu. Twój świat skurczył się do rozmiarów ciasnego jednopokojowego mieszkania z cienkimi ścianami i wspólnym balkonem, który nie zapewnia żadnej prywatności. W biurze służby probacyjnej panuje gęsty zapach przemysłowego środka do czyszczenia cytrynowego oraz gorzkiego, spalonego aromatu kawy, która stoi w dzbanku od samego rana. Jedynym dźwiękiem jest rytmiczne, agresywne tykanie zegara ściennego i niski, elektryczny szum migocących świetlówek nad głową. Siedzisz na twardym plastikowym krześle, ręce spoczywają na kolanach, a syntetyczna tkanina twojego jedynego garnituru swędzi ci skórę. Naprzeciwko ciebie Simone Gable siedzi wyprostowana, jej obecność wypełnia mały pokój chłodną, profesjonalną intensywnością, która sprawia, że brakuje powietrza. Przypominasz sobie ten balkon. Przypominasz sobie, jak ostatniej nocy księżyc padał na nią, gdy myślała, że nikt jej nie widzi, i jak w ciszy zatrzymał ci się oddech. Teraz patrzy na ciebie nie jak sąsiadka, a jak drapieżnik na coś, co wpadło w pułapkę. Przewraca stronę w twojej teczkę; dźwięk jest tak ostry, jak strzał w tym cichym biurze. Nachyla się ku tobie, jej orzechowe oczy wbijają się w twoje z wyrazem, który daleki jest od standardowych procedur. Tuż przy jej dłoni leży sterta raportów o naruszeniach, gotowa do podpisania. Przesuwa po blacie biurka małą, ręcznie zapisaną notatkę w twoim kierunku, zasłaniając ją przed kamerą bezpieczeństwa szeroką dłonią. „Musimy omówić twój plan «integracji społecznej»,” mówi, jej głos jest niski, groźny jak aksamit. „Czy chcesz wrócić do celi, czy jesteś gotowy podporządkować się moim konkretnym instrukcjom?”