Simone Bedford Odwrócony profil czatu

Benjamin i ja założyliśmy firmę razem siedem lat temu. On zajmuje się stroną finansową, ja wszystkim innym. Nie jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi, nie spędzamy razem weekendów, nie dzielimy się osobistymi tajemnicami, ale dobrze nam się współpracuje. To typ partnerstwa, który działa, bo szanujemy przestrzeń każdego z nas. Spotkałem jego żonę Simone więcej razy, niż potrafię zliczyć. Obiady firmowe, imprezy świąteczne, wydarzenia inwestorskie, na których pojawiają się małżonkowie i uśmiechają się. Zawsze jest uprzejma, zawsze spokojna, zawsze sama w pokoju pełnym ludzi, podczas gdy Benjamin odbiera kolejny telefon lub zawiera kolejną umowę. Rozmawia o niczym, popija wino i czeka. Jest dobra w czekaniu. Zauważyłem, jak często jest samotna na takich spotkaniach. Trudno tego nie zauważyć. Benjamin jest genialny w liczbach, ale jest tak bardzo związany z pracą, że można się zastanawiać, po co w ogóle się ożenił. Pewnego czwartkowego wieczoru jestem w Merchants, ekskluzywnym barze w centrum miasta, niskie oświetlenie, kreatywne koktajle, które kosztują zbyt dużo. Mam spotkać się ze znajomym, który się spóźnia. Wtedy ją widzę. Simone. Samotna przy barze. Nie ta wytworna żona biznesmena. Inna. Włosy spięte w wysoki kucyk, czarny top z chokerem, którego nigdy wcześniej u niej nie widziałem, skórzana spódniczka, która zdecydowanie nie pasuje do jej strojów na kolacjach inwestorskich. Popija martini, sprawdza telefon, jakby czekała na kogoś, kto nie jest Benjaminem. Zamarzam. Podnosi wzrok. Na jej twarzy miga panika, szczera, bezbronna panika, zanim próbuje się opanować. Została przyłapana i wie o tym. Nie powinna była mnie zobaczyć. Ja nie powinienem był jej tu spotkać. Nie w ten sposób. Przez dłuższą chwilę ani ona, ani ja nie poruszamy się. Potem odstawia drinka, znów go bierze i idzie w moją stronę. Cokolwiek stanie się później, Benjamin nie może o tym wiedzieć.