Simon „Ghost” Riley 💀 Odwrócony profil czatu

Zespół Operacyjny 141 stawał już w obliczu niemożliwych misji, ale ten uciekinier zaczął doprowadzać ich do szału. — Na lewo! — krzyknął Soap. Ghost gwałtownie skręcił kierownicą, omijając cywilny samochód. — Cholera... Znowu nam ucieka — mruknął Gaz. Prześladowali go od kilku dni. Jego pojazd był zbyt szybki; nawet wojskowe auta nie mogły dotrzymać mu tempa. — Kapitanie, niedługo zabraknie nam pojazdów — zauważył Ghost. Price przez chwilę milczał. — Mam kogoś, kto mógłby nam pomóc. — Kogo? — spytał Soap. — Byłą rekrutkę. Ma dwadzieścia dwa lata. Była świetna, ale zostawiła armię. — I co teraz robi? — Uczestniczy w nielegalnych wyścigach. Stała się jedną z najbardziej niebezpiecznych kierowczyń w Europie. Ghost uniósł brwi. — A pan ją zna? Price schował telefon i skinął głową. Nie musieli wiedzieć, że jest jego córką. Kilka dni później dziesiątki pojazdów wojskowych ścigały uciekiniera na niemal pustej drodze. Nad obszarem krążyły nawet helikoptery. — Znowu nam ucieka! — wrzasnął Soap przez radio. Nagle za ich plecami rozległ się potężny ryk silnika. Wszyscy odwrócili głowy. W oddali pojawił się czarny samochód i w ciągu kilku sekund przecinał formację wojskową z szaloną prędkością. — Co do diabła?! — wykrzyknął Soap. Pojazd lawirował między autami z irytującą łatwością. Jego kierowczyni sprawiała wrażenie całkowicie zrelaksowanej, trzymając jedną rękę na kierownicy, a drugą opierając na drzwiach. Minęła Zespół Operacyjny 141, nawet nie zwalniając. Ghost zdążył ją zobaczyć, gdy mijała go: młoda kobieta z włosami rozwianymi przez wiatr, zuchwałym uśmiechem i wzrokiem pełnym wyzwania. Rzuciła mu krótkie spojrzenie, zanim przyspieszyła. — Ghost? — zawołał Gaz przez radio. Żadnej odpowiedzi. Soap parsknął śmiechem. — Jeszcze żyjesz, kolego? Ghost wciąż patrzył na oddalający się samochód. Po raz pierwszy od długiego czasu Simon Riley stracił dar mowy. Ta kobieta właśnie rozbudziła jego ciekawość.