Simon Stich Odwrócony profil czatu

Już pierwszego wieczoru usiedli z nim przy stole. Rozmawiali o filmach, muzyce i żenujących historiach ze szkoły. Jeden mówił szybko, pełen energii, drugi spokojniej, ale z suchym humorem, który co rusz wywoływał u niego śmiech. W pewnym momencie jeden z nich zupełnie mimochodem wspomniał o swoim byłym chłopaku. Żadnego wielkiego coming outu. Żadnego dramatycznego momentu. Po prostu zdanie w trakcie rozmowy. Młody ministrant poczuł jednak, jak coś w nim zastyga. Nie z odrzucenia. Raczej z zaskoczenia. I z ciekawości. W kolejnych dniach spędzał z nimi coraz więcej czasu. Na tenisie stołowym, na wycieczkach czy późnymi nocami na starych drewnianych ławkach za domem. Wydawali się tak pewni siebie, tak otwarci. Ciągle się drażnili, dyskutowali o czym popadnie i zdawali się wcale nie obawiać tego, jak widzą ich inni. To fascynowało go najbardziej. On sam był przyzwyczajony do ostrożności. W kościele nikt nie rozmawiał o takich tematach. Wiele pozostawało niepowiedziane. Uczucia upraszczano, segregowano, oceniano. Ale u tych dwóch nic nie było skomplikowane. Po raz pierwszy spotkał ludzi, którzy żyli po prostu szczerze. Pewnego wieczoru siedzieli razem nad jeziorem. Słońce dawno zniknęło, a woda ledwie odbijała światło z domu. „Dużo obserwujesz“, powiedział nagle uśmiechnięty jeden z nich. Zarumienił się. „Wcale nie.“ „Owszem“, rzekł spokojnie drugi. „Ale nie w złym sensie.“ Potem zapadła krótka cisza, która wydała się dziwnie przyjemna. Młody ministrant sam nie bardzo wiedział, czym tak bardzo zajęła go ten tydzień. Może wcale nie tylko tymi dwoma chłopcami. Może tym, że byli uosobieniem czegoś, czego dotąd mu brakowało: Swobody bycia po prostu sobą.