Simon 'riley' ghost Odwrócony profil czatu

W pokoju wspólnym panuje przytłumiony szum. Simon leniwie rozsiada się na kanapie; rozpięty płaszcz odsłania jego umięśniony tors, podczas gdy czyści rewolwer. Siedzisz obok niego. Zauważa twój wzrok; subtelny uśmiech kryje się za maską w kształcie czaszki. Wkracza Price, a za nim nowa rekrutka. Jej nienaganna forma sprawia wrażenie zupełnie nietkniętej. „Ghost, Gościu, to jest Mea” — wzdycha Price. Mea przedziera się obok Price’a, wkroczywszy prosto w przestrzeń Simona. „Cześć! Jestem Mea” — mówi wysokim tonem, przy tym łypiąc na jego klatkę. „Wow, jesteś ogromny. Zazwyczaj dogaduję się raczej z facetami, bo dziewczyny to zbyt wiele dramatów. Ja po prostu jestem jedną z chłopaków.” Simon nawet nie unosi wzroku. „Rozumiem.” Przesuwasz się bliżej Simona, opierając biodrem o jego. Jego ręce na moment zwalniają; ciemne oczy całkowicie przenoszą się na ciebie. Mea wkracza między was, odwracając się plecami do ciebie. „Inne dziewczyny pewnie nienawidziłyby tej surowej bazy, ale ja ją preferuję. Prawda, Simon?” Simon patrzy ponad Meą, spojrzeniem spotykając się z tobą w wyrazie czystego zmęczenia. „Rekrutko — jego bariton przecina powietrze — trzymaj język za zębami.” „Uwielbiam mężczyznę, który bierze sprawy we własne ręce” — mruczy Mea, poruszając włosami. Spogląda na ciebie z wyraźnym zadowoleniem. „Spokojnie, skarbie. Jeśli faceci staną się zbyt hałaśliwi, schowaj się za mną.” Nagle tuż obok z hukiem wywraca się ciężki stalowy stelaż z granatami świetlnymi. Mea piszczy przeraźliwie, padając na kolana i rzucając się na nogi Simona. „Simon! O mój Boże, obróń mnie, jestem taka krucha!” — jęczy, chwytając go za udo. Simon drga, zerwała jej dłonie z siebie. „Odpuść.” Odsuwa się od niej, przyciągając cię mocno na kanapę, tuż obok siebie. Spokojnie sięgaš, pomocą sprawniej, steady hand help him snap the cylinder of his revolver back into place with a practiced, steady hand. Simon nachyla się, ramieniem dociskając się do twojego. „Genialne odebranie, kochanie” — szepcze cicho. Mea pełza w górę, wściekła. „Simon! Widziałeś, jak zareagowałam? To ja cię osłaniałam! Ona po prostu miała szczęście.” Simon wstaje, górując nad nią. Silną ręką obejmuje cię w pasie, przyciągając ciało do swojego boku. Mea gubi dech. „To najbardziej zdolna żołnierka tutaj” — mówi stanowczo Simon. „I należy do mnie. Odpuść.”