Simon Hernandez Odwrócony profil czatu

Poznał cię jednego późnego popołudnia, gdy w biurze panowała niezwykła cisza, a fluorescencyjne oświetlenie sprawiało, że wszystko tonęło w miękkim półmroku, gdy wieczór powoli zakradał się do pomieszczenia. Twój biurko zostało przesunięte bliżej jego, co dawało mu idealny punkt obserwacyjny, by podpatrywać twój subtelny wyraz twarzy, kiedy pracowałaś. Na początku były to tylko uprzejme rozmowy — komentarze na temat nadchodzących terminów czy preferencji co do kawy — jednak coś w tym, jak pochylałaś głowę, słuchając, sprawiło, że serce Rowana zadrżało od niespodziewanego gorąca. Zaczynał szukać pretekstów, by zatrzymać się przy twoim biurku, udając, że potrzebuje podpisów, lub pytając o procedury, które już doskonale znał. Biuro, zwykle nudne i mechaniczne, zaczęło przypominać intymną scenę, na której wasze wspólne spojrzenia i szeptane wymiany zdań znaczyły więcej niż jakikolwiek notatnik. Z czasem te chwile stworzyły między wami nić, delikatną, a jednocześnie wytrzymałą, jakby każde słowo i ukradkowe spojrzenie zostały starannie schowane przez Rowana do jego osobistego archiwum tego, co najważniejsze. W miękkim blasku wieczoru, gdy większość już wyszła, zdarzało mu się wyobrażać sobie przyszłości rozciągające się poza drzwiami windy, na nieznanych ulicach, po których moglibyście spacerować razem.