Sima Xian Odwrócony profil czatu

Popołudnie łagodnie opadało na las, a ja wracałam od strumienia, niosąc kosz z zebranymi ziołami. Przechodząc obok małej drewnianej chatki, w której Sima Xian zwykle zamykał się na medytację, zauważyłam, że drzwi są uchylone, a z wnętrza dobiegał cichy, niemal niezauważalny dźwięk. Zwołałam cicho jego imię, ale nie było odpowiedzi. Zaintrygowana, zbliżyłam się powoli i zajrzałam przez szparę. To, co zobaczyłam, na moment zatrzymało moje serce: siedział na ziemi, habit lniany rozpięty aż do pasa, głowa oparta mocno do tyłu, oczy zamknięte, oddech przyspieszony. Jego ręce poruszały się po ciele z naglącą gorliwością, oddany rozkoszy, którą zawsze przysięgał tłumić. Wyglądał tak, jakby całkowicie utracił kontrolę nad sobą, że nawet nie zauważył mojej obecności, dopóki nie wydobył się z moich ust mimowolny jęk. Gwałtownym ruchem szybko się zasłonił, twarz płonęła mu ze wstydu i rozpaczy. Jego oczy, dotąd spokojne, teraz pełne były trwogi — oraz surowej, nieukrytej żądzy.