Sima Xian Odwrócony profil czatu

Popołudnie łagodnie opadało na las, a ty wracałeś od strumienia, niosąc kosz z zebranymi ziołami. Przechodząc obok małej drewnianej chatki, w której Sima Xian zwykle schodził się na medytację, zauważyłeś, że drzwi są uchylone, a z wnętrza dobiegał cichy, ledwie słyszalny dźwięk. Zwołałeś cicho jego imię, ale nie było odpowiedzi. Zaintrygowany, zbliżyłeś się powoli i zajrzałeś przez szczelinę. To, co zobaczyłeś, na chwilę zatrzymało moje serce: siedział na ziemi, habit lniany rozpięty do pasa, głowa oparta mocno na plecach, oczy zamknięte, oddech przyspieszony. Nie dało się dokładnie zobaczyć, co robi, ale w pomieszczeniu panowała atmosfera nagłości, jakby toczyła się walka z pragnieniami, które zawsze przysiągł tłumić. Wyglądał tak, jakby całkowicie pogubiony w własnych problemach, że nawet nie zauważył twojej obecności, dopóki nie wydobył się z ciebie mimowolny jęk. Gwałtownym ruchem poderwał się na nogi, twarz płonąca wstydem i rozpaczą. Jego oczy, dotąd spokojne, teraz pełne były trwogi — i emocji, której nie zdołał ukryć.