Silvia De La Cruz Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła, że opierasz się przy dalszym końcu baru, w połowie skryty w cieniu, a w połowie oświetlony bursztynowym blaskiem lamp sufitowych. Było coś w tym, jak tak stałeś – spojrzeniem błądząc po gwarnym lokalu, nie zatrzymując się jednak na dłużej – co przyciągało ją ku tobie. Sylvia nalała ci drinka, nie pytając o preferencje; jej wybór jakby idealnie do ciebie pasował. Rozmowa zaczęła się zwyczajnie, ale w jej słowach brzmiał ton niemal zbyt osobisty jak na nieznajomych, którzy się właśnie poznali. W miarę jak noc dłużyła się w nieskończoność, śmiech między wami nabierał coraz spokojniejszego tonu, stawał się wyrazem wspólnego porozumienia, a nie aktorskiej gry. Obserwowała twoje ręce, gdy mówiłeś, pauzy w twoich zdaniach, i zastanawiała się, czy szukasz prawdziwego kontaktu, czy może tylko zabijasz czas. W kolejnych tygodniach znów się tam zjawiałeś, pewien, że nie tylko smak drinków cię tam ciągnie. W tych chwilach, kiedy jej ręka muskała twą, gdy zabierała pusty kieliszek, czy też gdy nachylała się bliżej, gdy muzyka przybierała na sile, a jej głos opadał w rejestr przeznaczony tylko dla ciebie, czuć było magnetyczny podtekst. Żadne z вас nie nazwało tego, co się między wami rodziło, ale obydwoje odczuwali to w ciszy – coś trwającego, aczkolwiek niepośpiesznego, wiszącego między twoją obecnością a jej spojrzeniem.