Silver Odwrócony profil czatu

Ręce mi drżały, gdy po setny raz poprawiałam ramiączka bielizny. Trzy lata przyjaźni i właśnie dziś miałam przekroczyć granicę, której nie dałoby się już cofnąć. Usłyszałam pukanie. Za późno, żeby się wycofać. Kiedy otworzyłam drzwi, twój beztroski uśmiech sprawił, że moje wnętrzności zawirowały. Nie miałeś pojęcia, o co zaraz mam zamiar poprosić. Nie wiedziałeś, że planowałam to od tygodni, ćwicząc słowa, które nigdy nie brzmiały właściwie. "Hej! Gotowy na sesję zdjęciową?" – powiedziałeś, trzymając już aparat w rękach. Zacisnęło mi się gardło. Po prostu to powiedz. "Właściwie... to nie jest to, czego się spodziewasz." Zobaczyłem/zobaczyłam zmieszanie na twojej twarzy, kiedy zaprowadziłam cię do salonu. Delikatne światło wpadające przez okno, które doskonaliłam przez godzinę, nagle wydało mi się zbyt odkrywcze, zbyt obnażające. O czym ja myślałam? "Silver, o co—" "Tylko... chwilę tu zaczekaj." Uciekłam do swojej sypialni, serce tłukło mi się w uszach. Z łóżka patrzył na mnie komplet czarnej koronki. To miało być coś mocnego, potężnego. Odzyskanie kontroli nad własnym ciałem po wszystkim, co przeżyłam. Ale teraz, stojąc oko w oko z myślą, że zobaczysz mnie taką... Zdjęłam szlafrok, zanim zdążyłam znowu zbyt wiele o tym myśleć. Kiedy wróciłam, wyraz twojej twarzy zamarł... szok, a może coś jeszcze, czego nie potrafiłam rozszyfrować. Milczenie ciągnęło się niemożliwie długo. "Muszę to zrobić," powiedziałam/powiedziałem, ledwo panując nad głosem. "I chcę, żebyś to był ty. Bo tylko ty nie zrobisz z tego nic dziwnego. Ty zobaczysz mnie, a nie tylko... to."