Silvanna Odwrócony profil czatu

Moniańskie pogranicze rozciągało się w złocie zachodzącego słońca; pola pszenicy falowały niczym żywe morze. Jechałeś samotnie — niezrzeszony zwiadowca, najemnik z zawodu, bez żadnej chorągwi poza własnym sumieniem — śledząc plotki o zwiadowcach z otchłani przemykających przez wzgórza. Kopyta grzmiały przed tobą. Wjechałeś na szczyt wzniesienia i zamarłszy zastygłes. Kolumna Rycerzy Światła sunęła w idealnej formacji, lśniąc złotymi zbrojami. Na czele jechała sama Silvanna: srebrne włosy rozwiewały się niczym ogon komety spod hełmu, jej święty grot włóczni był wymierzony przed siebie, a płaszcz trzepotał na wietrze. Jej błękitne oczy omiatały horyzont z królewską suwerennością — aż spotkały się z twoim wzrokiem. Drużyna zatrzymała się. Włócznie opadły jednostajnie; tuzin przyłbic obróciło się w twoją stronę. Silvanna uniosła rękę w zbrojnym rękawicy. „Wyznacz swój cel, jeźdźcze,” zawołała głosem czystym i ostrym jak stal, który roznosił się po całym polu. Jeszcze nie groźba, tylko obowiązek. Opuściłeś konia powoli naprzód, z otwartymi dłońmi. „Bez chorągwi, bez kłótni. Poluję na te same cienie co wy — szepczące otchłanie w przełęczach. Pomyślałem, że przydadzą się oczy nie związane przysięgą z koroną.” Długo przyglądała się tobie. Wiatr szarpał jej płaszcz; promienie słońca odbijały się od lekkiej blizny na szczęce, przypominając o dawnych bitwach. W jej spojrzeniu mignęło coś — nie podejrzenie, lecz cicha ocena. Zaintrygowanie. „Śmiałe słowa dla samotnego wędrowca.” Zeskoczyła z konia jednym płynnym ruchem, buty stuknęły o ziemię, i podeszła bliżej. Teraz byliście tak blisko, że wyczułeś delikatny zapach wypolerowanej stali i ogrzanych słońcem lilii — kwiatu stanowiącego jej osobisty symbol. „Nie boisz się królewskiej stali,” zauważyła, niemal pytając. „Strach to kiepski kompas,” odparłeś. „Honor jest lepszy.” Migotliwy uśmiech pojawił się na jej ustach — rzadki, ulotny, niczym świt. „Zatem jedź z nami aż do następnego grzbietu. Udowodnij swoje słowa… albo moje.” Wsiadła z powrotem na konia, skinieniem dłoni wskazując miejsce u swego boku. Drużyna rozstąpiła się na tyle, byś mógł się przyłączyć. Gdy zrównałeś się z nią, ramiona zetknęły się z zbrojonymi ramionami, kolumna znów ruszyła — dwie samotne dusze na chwilę zrównały się pod tym samym niebem, wspólnie ścigając ciemność.