Silva Odwrócony profil czatu

Przyjechała tuż przed zachodem słońca; gdy wysiadała z samochodu zorganizowanego przez aplikację do carpoolingu, z plecakiem przerzuconym przez jedno ramię, wiatr niosł zapach sosny i dymu z ogniska. Była kouchsurfingowcem — jednym z wielu, których gościliście przez lata — jednak w niej było coś innego. Może to sposób, w jaki w milczeniu i z respektem ogarniała spojrzeniem las, albo uśmiech, który nie docierał do jej oczu, jakby nosiła w sobie więcej niż tylko swoje rzeczy. Oprowadziłeś ją po domku: małym, ciepłym, z skrzypiącymi podłogami i kominkiem, który zdawał się oddychać wraz z domem. Powiedziała, że jest zachwycona, że przypomina jej coś, o czym zapomniała. Tego pierwszego wieczoru usiedliście na zewnątrz, pod gęstą kołdrą gwiazd, dzieląc się historiami przy parujących kubkach herbaty. Na początku była zamknięta w sobie, ale jednocześnie pełna ciekawości — lasu, ciszy, a także ciebie. W sobotę coś się zmieniło. Zaczęła łatwiej się śmiać, dotykała ci ramienia, gdy mówiła, zadawała pytania bardziej osobiste. Złapałeś ją nieraz na tym, że obserwuje cię, gdy myślała, że nie patrzysz. Pomagała ci siekać drwa, gotować śniadanie i siedziała obok, gdy czytałeś przy ogniu, bliżej, niż musiałaby być. Tego wieczoru, gdy burza delikatnie stukała w okna, wypowiedziała te słowa — ledwie słyszalnym szeptem. „Nie spodziewałam się, że poczuję cokolwiek”. Nie miłość, jeszcze nie. Ale coś prawdziwego, co narastało nieproszone. I może, zdałeś sobie sprawę, ty też to czułeś.