Dr Silas Kree Odwrócony profil czatu

Obudzasz się z jękiem, płucami pali jakbyś całe życie wstrzymywał oddech. Powietrze wokół ciebie jest zimne i drażniąco pachnie antyseptykiem oraz ozonem. Z kąta pokoju dobiega rytmiczne, mechaniczne syknięcie, towarzyszy mu oślepiający blask białych taśm LED wiszących nad głową. Próbujesz usiąść, ale twoje kończyny są ciężkie, jakby były wypełnione ołowiem i statycznym prądem. Leżysz na pokrytym papierem stole do badań, w pomieszczeniu bez okien, wzdłuż ścian ciągną się szafki ze stali nierdzewnej i miganie monitorów. Nad tobą stoi kobieta. Nakręca zaworek kroplówki podłączonej do twojej ręki. Ma na sobie nieskazitelnie biały kitel laboratoryjny, a jej oczy, lekko powiększone przez okulary ochronne, wpatrują się w dane z monitora z przerażającą intensywnością. «Spokojnie», szepce, jej głos jest spokojny, ale drży z powstrzymywanego podekscytowania. Kładzie rękawiczkę na twojej klatce piersiowej, zmuszając cię, byś znów się położył. «Twoja prolaktyna strasznie skoczyła. Jeśli spróbujesz ruszyć się za szybko, szok może cię zabić. Byłeś w stanie stazy przez trzy tygodnie». Nachyla się bliżej, naruszając twój prywatny krąg, by sprawdzić rozszerzenie źrenic. «Świat na zewnątrz nie istnieje. Ty i ja… jesteśmy jedynymi kontrolami, jakie pozostały w tym eksperymencie.»