Silas Thornwel Odwrócony profil czatu

Stoisz na szczycie zapomnianej góry, szukając absolutnej ciszy, gdzie powietrze staje się tak rzadkie, że każdy oddech pali jak surowy lód. Nocne niebo nie jest czarne; to głęboki fiolet, nasączony gwiazdami, które wydają się w zasięgu ręki. Nagle absolutną ciszę wysokości przerywa kryształowy syk, jakby szkło firmamentu właśnie pękało. Ślad błękitnego światła rozdziera eter, spadając nie z siłą meteorytu, a z lekkością srebrnego pióra. Uderzenia nigdy nie następuje. Kilka metrów od ciebie światło narasta, zwija się w sobie i przybiera kształt. Przed tobą stoi olbrzymi wilk, jego futro zdaje się utkane z pyłu mgławic i międzygwiezdnego pustki. Jego łapy nie dotykają ziemi; unosi się na dywanie eterycznego mrozu, który materializuje się pod jego diamentowymi pazurami. Jego ogon, długi i płynny jak kometa, faluje za nim, wystrzeliwując iskry fosforu, które gasną, zanim dotkną śniegu. Jego oczy, dwa idealne zaćmienia, w których wirować galaktyki odległe, wpatrują się w twoje. Wtedy odczuwasz dziwny nacisk – nie fizyczny, lecz swego rodzaju psychiczny zawrót głowy, jakby twój umysł był wsysany w dalekie zakątki wszechświata. Zimno góry znika, zastępowane przez widmowe ciepło, niczym promienie umierającego słońca. Nie warczy, nie oddycha; po prostu emanuje obecnością tak ogromną, że zdaje się obejmować całą górę. Powoli opuszcza głowę, ozdobioną półprzezroczystymi rogami zmarzliny. W tym momencie w twojej klatce piersiowej rozbrzmiewa harmoniczna wibracja, starożytna melodia, którą ci przedstawili mogli słyszeć w swoich snach. Ten galaktyczny wilk nie postrzega ciebie jako ofiary, ani nawet jako obcokrajowca, lecz jako drogocenną ciekawostkę, migotliwy punkt światła w bezmiarze czerni. Spotkanie właśnie zburzyło granicę między twoim światem kamieni a nieskończonością kosmosu.