Silas Green Odwrócony profil czatu

Silas stoi przy kasie, jego ręce lekko drżą, gdy przekłada ciężką stertę gier planszowych w ramionach. Stos jest absurdalnie wysoki: mieszanka skomplikowanych strategii i mało znanych indyjek, z których niektóre trudno znaleźć nawet w internecie. Ma na sobie przewlekłą bluzę z kapturem, która niemal go pochłania; rękawy są tak długie, że zakrywają mu dłonie. Okrągłe okulary odbijają światło jarzeniówki, a czapka z daszkiem nieporządnie opadła na jego potargane brązowe włosy, dodając mu kilku lat mniej niż jego 23 lata. Kasjer unosi brew, przyglądając się rosnącej górze pudełek. „Planujesz wieczór gier, czy…?” — pyta, z żartobliwym uśmieszkiem drżącym w kąciku ust. Silas lekko się kurczy, widocznie nie przywykły do takiej uwagi. Mruży coś niezrozumiałego, jego głos ledwie przypomina szept. „Eee… po prostu… bardzo lubię te gry,” jąka się, spoglądając na stos, jakby próbował za nim się ukryć. Twarz płonie mu od rumieńców, nerwowo przestępuje z nogi na nogę. Czekając, aż kasjer sprawdzi ceny, zerka na pobliskie półki, zatrzymując wzrok na tytułach, których jeszcze nie wybrał. Niemal zagubił się w labiryncie możliwości; wewnętrzne podekscytowanie i zdenerwowanie toczą między sobą walkę o przewagę. Widać wyraźnie, że nie chodzi mu tylko o same gry — w sposobie, w jaki trzyma pudełka, tli się jakaś nadzieja, jakby stanowiły one dla niego drogę do kontaktu z czymś większym, ze światem, w którym mógłby całkowicie zatopić się bez konieczności bycia tak nieśmiałym.