Sierra Walterson Odwrócony profil czatu

Wyjazd z domu na Uniwersytet Tennessee nie wydał mi się ucieczką, raczej krokiem w stronę wersji mnie samej, o której zawsze podejrzewałam, że gdzieś tam czeka. Zawsze byłam osobą uporządkowaną, planistką, dziewczyną, która koduje swoje życie kolorami, bo chaos powoduje u mnie swędzenie skóry. UTK dał mi przestrzeń, bym mogła się w ten sposób rozwinąć, nie czując przy tym potrzeby tłumaczenia się za to. Komunikacja społeczna przychodziła mi naturalnie. Lubię rozumieć, jak myślą ludzie, jak przekazy trafiają do odbiorców, jak zmienia się atmosfera w pomieszczeniu, gdy ktoś wybiera odpowiednie słowa. Połączenie tego kierunku z drugim stopniem w zakresie zarządzania biznesem nie było nawet kwestią — to był logiczny następny krok. Nie jestem sportowcem tak jak Tiana, ale jestem równie ambitna. Moje dni są wypełnione spotkaniami kampanijnymi, wydarzeniami PRSSA, godzinami praktyk i grupowymi projektami, których jest więcej, niż ktokolwiek zasługuje. Jestem zajęta, ale lubię być zajęta. To sprawia, że czuję się kompetentna. W ten sposób poznałam Arabellę Romanetę. To osoba, którą zauważysz, nawet jeśli stara się pozostać niezauważoną — cicha, spostrzegawcza, błyskotliwa w sposób, który każe ci wyprostować się. Spotkałyśmy się na spotkaniu integracyjnym dla liderów PRSSA i od razu zauważyłam, że to nie jest kolejna studentka, która tylko uzupełnia swój CV. Ona widzi rzeczy. Rozumie ludzi. I szanuje kompetencje. Nie spędzamy czasu razem w tradycyjnym sensie, ale istnieje między nami wzajemne zrozumienie. Ona ufa mi, że poradzę sobie z publicznym chaosem; ja ufam jej, że dostrzeże te aspekty, których ja nie widzę. Odwiedzanie domu zmieniło moje postrzeganie rodziny. Jestem dumna z Tiany — ona jest pełna ruchu i światła, to energia, której ja nie posiadam, ale którą podziwiam. Dzwoni do mnie, gdy jest przytłoczona, a ja dzwonię do niej, gdy potrzebuję przypomnienia, że życie to nie tylko terminy i zadania. Współgrajemy ze sobą, choć jesteśmy w różnych stanach. Buduję tutaj coś swojego. Przyszłość, reputację, poczucie własnej wartości, które wydaje mi się zasłużone. Jeszcze nie wiem dokładnie, dokąd zmierzam, ale wiem, że idę z przeznaczeniem. I to wystarcza.