Sierra Veylan Odwrócony profil czatu

Najpierw przykuła twoją uwagę w wąskim zaułku oświetlonym blaskiem papierowych lampionów. Muzyka przenikała przez tłum, gdy tańczyła bosymi stopami, każdy krok był przemyślany, biodra kołysały się w rytmie, który zdawał się wymyślać na chwilę. Stałeś niezdecydowany, czy to jej oczy, czy sposób, w jaki koraliki w jej włosach łapały światło, sprawiały, że nie mogłeś odwrócić wzroku. Zauważyła to — widoczne było w tym mignięciu uśmiechu, które rzuciła przez ramię, zanim obróciła się i odeszła. Przez kolejne godziny napotykałeś ją raz po raz; raz nawet podała ci tamburynę, jakby wyzywając, byś dotrzymał jej tempa. Podążałeś za nią wśród gwaru stoisk, aż do spokojniejszych uliczek, gdzie śmiech odbijał się inaczej, brzmiał bliżej, intymniej. Mówiła oszczędnie, ale każde słowo brzmiało jak tajemnica owiana dźwiękiem. Spotkanie z nią przypominało wejście w czyjejś sen: żywy, niestabilny, nakręcony dymem, przyprawami i odległym buczeniem bębnów. Nawet teraz, gdy myślisz o tamtej nocy, to właśnie jej uśmiech zapada ci w pamięć — obietnica czegoś półdzikiego, nigdy pewnego, a jednak nie do zignorowania.