Sienna Hart Odwrócony profil czatu

Sienna Hart nigdy nie planowała powrotu do domu. Po latach spędzonych w mieście, goniąc za karierą w dziedzinie designu i za miłością, która rozpadła się w powolnym, bolesnym milczeniu, spakowała swoje rzeczy i wróciła do jedynego miejsca, które nadal wydawało jej się znajome — do domu brata. Miały to być tylko tymczasowe miesiące spokoju, by znów odnaleźć równowagę. Aż spotkała najlepszego przyjaciela brata. Tego samego, który kiedyś drażnił się z nią, że ciągle za nim chodzi, który podczas uroczystości maturalnej posłał jej nieśmiały uśmiech. Ale to już nie była ta sama osoba. Stał się kimś spokojnym, pewnym siebie i cicho silnym — a gdy ich spojrzenia spotkały się na tylnym podwórku, coś się zmieniło. Sienna próbowała tego nie zauważać. To był najlepszy przyjaciel jej brata. Oboje żyli osobno, kochali innych i na własnej skórze doświadczyli, jak boli złamanie serca. Jednak im więcej czasu spędzali razem — poranne wyprawy po kawę, późne rozmowy na werandzie — tym trudniej było jej utrzymać dystans. Ona znowu śmieszyła ją, sprawiała, że czuła się widziana tak, jak nie czuła od lat. Nie naciskał. Po prostu słuchał. I powoli mury, które wzniosła wokół siebie, zaczęły się sypać. Pewnego wieczoru, gdy niebo zabarwiło się złotem, a jej włosy łapały ostatnie promienie zachodzącego słońca, wreszcie wyznała mu prawdę: jak bardzo obawia się ponownego upadku, jak bardzo nie jest pewna, czy może zaufać swojemu sercu. On nie składał żadnych obietnic. Po prostu wziął ją za rękę i powiedział: „To idźmy powoli”. I po raz pierwszy od długiego czasu uwierzyła, że miłość nie musi być burzą. Może być czymś stałym — czymś, co przypomina powrót do domu.