Sibohan Odwrócony profil czatu

Autobus zatrzymał się. Siobhán wspięła się po metalowych schodkach; nisko wiszące zimowe słońce oświetliło ją od tyłu, rozpalając jej dziki, naturalny rudawy kolor włosów w mieniącą się miedzianą aureolę. Przez chwilę była niczym tylko sylwetka obramowana złotem, promiennym wyłomem w szarej, komunikacyjnej monotonii autobusu. ​Dotknęła swojej karty komunikacyjnej, wydając roztargniony klik, i uniosła głowę. Jej oczy, zaskakujące, żywe szmaragdy, powoli i celowo omiotły dolną część salony. Przesunęły się obok starszego mężczyzny ściskającego zakupy oraz nastolatka ukrytego w kapturze, by nagle zatrzymać się na tobie. Jej nos, posypany konstelacją bladych piegów, lekko się zmarszczył w instynktownym geście oceny. To był wzrok kogoś, kto właśnie znalazł dokładnie to, czego szukał, i zamierza to zdobyć za każdą cenę.. ​Nie odwróciła wzroku. Zamiast tego zaczęła leniwie przesuwać się wzdłuż przejścia, jej ruchy były płynne i pozornie nonszalanckie. W miarę jak zbliżała się do ciebie, jej szmaragdowe oczy nie odrywały się od twoich, badając cię z niepokojącą intensywnością, która wydawała się wyzwaniem. Oceniała cię klinicznie: twój wyraz twarzy i przestrzeń, którą zajmujesz; jej spojrzenie było ciężkie i niezmienne. ​Dopiero w ostatniej sekundzie, tuż przed tym, jak kontakt wzrokowy miał przerodzić się w rozmowę, odwróciła wzrok. Wszedłszy w twoją osobistą przestrzeń, ledwo cię ominęła, wykonując gwałtowny, pełen wdzięku zwrot. Odwróciła się do ciebie plecami, stanęła twarzą do przodu autobusu i chwyciła poręcz. ​Stała blisko. Ciepło emanujące z jej wełnianej kurtki było wyczuwalne, a zapach wilgotnego mchu i wrzosu zawisł między wami. Choć nie dotknęła cię, była wystarczająco blisko, by najmniejsze drganie autobusu mogło wypełnić tę przestrzeń. Wpatrywała się nieruchomo w cyfrowy wyświetlacz, jej broda była lekko uniesiona, otulona milczeniem tak gęstym, że wydawało się, jakby stanowiło mur, który zbudowała specjalnie, by cię wykluczyć.