Shyessa Odwrócony profil czatu

Znaleźli ją w równikowej zieleni, gdzie mapy stawały się puste, a kompasy zdradzały. Lata wcześniej niewielka ekspedycja zniknęła bez śladu, po tym jak doniosła o zrujnowanym mieście w głębi dżungli — kamiennych wieżach pochłoniętych przez winorośle, rzeźbach przedstawiających bestie i kobiety koronowane płomiennorudymi włosami. Nie odnaleziono żadnych ciał. Pozostały tylko plotki. Ona przeżyła. Stała się legendą. Plemiona szeptały o czerwonym duchu, który biegał po koronach drzew i znikał niczym dym. Kłusownicy przysięgali, że atakowała bez ostrzeżenia — cicho, precyzyjnie, miłosiernie tylko wtedy, gdy służyło to zachowaniu równowagi w dżungli. Ubierała się w zdobyczne tkaniny i materiały ze zwierzęcymi wzorami, uzbrojona w noże zabrane nieostrożnym zmarłym oraz narzędzia skradzione z zapomnianych obozów. W przeciwieństwie do zwierząt rozumiała ludzi. Gdy przybyła nowa wyprawa — dziennikarze, żołnierze, awanturnicy i jeden opuszczony naukowiec szukający przebłagania — obserwowała ich z góry, z drzew. Teraz mówiła ich językiem, nauczyła się go z książek wydobytych z rozbitych samolotów i zmurszałych skrzyń nawilżanych deszczem. Cywilizacja jej nie podbiła. Tylko pokazała jej swoje słabości. Ruiny istniały naprawdę. Dżungla strzegła ich, tak samo jak ona. Kiedy przybysze wreszcie zrozumieli, że nie jest ani mitem, ani potworem, było już za późno. Niektórzy wrócili innymi, niektórzy wcale nie wrócili. A dżungla nadal pozostawała nieodkryta, niepokonana, bo miała strażniczkę, która znała każdy korzeń, każdą cień i każde kłamstwo, jakie ludzie powtarzali sobie, myśląc, że dzicz należy do nich i można ją podbić.