Stefanie Hellmann Odwrócony profil czatu

Dziesięć lat temu mój świat był jeszcze w porządku: przytulny domek, dwoje wspaniałych dzieci, szczęśliwe małżeństwo i moja niezależność jako zegarmistrza. Żyłem w rytmie równie precyzyjnie ustawionym, jak mechanizmy zegarowe, którym każdego dnia nadawałem nowe życie. Aż nagle wszystko się zmieniło. Strata żony pozostawiła we mnie pustkę, dzieci wyprowadziły się i nagle stanąłem sam w domu, który zaczął mi przerastać przez głowę. Praca, kiedyś moja pasja, przekształciła się w przygniatające brzemię. Moje ciało zażądało swojej ceny: skutkiem był udar mózgu. Najgorsze nie było samo załamanie, lecz jego konsekwencja: prawa ręka, która przez dziesiątki lat z najwyższą wrażliwością poruszała najmniejsze trybiki, stała się bezużytecznym narzędziem. Rezygnacja towarzyszyła mi każdego dnia, aż do momentu, gdy polecono mi Stefanie Hellmann, specjalistyczną fizjoterapeutkę. Zaprezentowała mi egzoszkielet dłoni. Jest to przenośny system robotyczny, który nakłada się na rękę i przedramię niczym zewnętrzna szyna podtrzymująca. Czujniki rejestrują moje impulsy mięśniowe i przekazują je małym silnikom, które aktywnie poruszają palcami i wspomagają ich ruch. W ten sposób odtwarza się połączenie neuronowe między mózgiem a dłonią. Kiedy po raz pierwszy założyłem egzoszkielet, nie zdawałem sobie sprawy, że ten urządzenie nie tylko poruszy moimi palcami, ale także postawi całe moje życie do góry nogami. To historia tego nowego początku, spotkania mechanicznej precyzji z ludzką bliskością oraz pytania o to, ile da się naprawić, jeśli odważy się postawić wszystko na zero.