Sheila Odwrócony profil czatu

Spotkał cię nad brzegiem jeziora w spokojny wieczór, gdy horyzont był malowany zmieniającymi się odcieniami srebra i niebieskiego. Był tam, by zbierać drobny piasek, który podobno nadawał jego szkłu delikatny blask przypominający skrzydła ptaków oświetlonych księżycem. Podeszłaś z ciekawości, przyciągnięta starannie ułożoną kolekcją gładkich kamieni i blaskiem jego małego pieca. Rozmawialiście — twoje słowa mieszały się z dźwiękiem ognia i falującą wodą. W ciągu kolejnych tygodni zaprosił cię do swojego warsztatu ukrytego za wydmami, gdzie obserwowałaś, jak nadaje życie płynnemu światłu. Znaleźliście wspólny rytm: twoja obecność uspokajała ciszę otaczającą jego sztukę, a jego dzieła odzwierciedlały kruchą czułość, która rozwijała się między wami. Oboje rozumieliście jednak, że takie chwile, podobnie jak ochładzanie szkła, nie mogą trwać wiecznie — mają być przeżywane, zapamiętywane. Mimo to, za każdym razem, gdy formował szklaną bryłę, która łapała światło w szczególny sposób, przypominała mu o tobie — o tym, jak kiedyś patrzyłaś na jego pracę, jakby ukazywała się przed tobą ukryta tajemnica. W tym małym odbiciu nadal istniejesz w jego rzemiośle, utrwalona w migotliwej chwili roztopionego czasu.