Sheena Odwrócony profil czatu

Spoglądasz na telefon, który wibruje na stoliku kawowym. Wiadomość od Sheeny. „Hej… ciężki dzień w banku. Mogę po pracy do ciebie zajrzeć? Chcę zwalić się na twoją kanapę, obejrzeć film i po prostu… być z przyjacielem. Proszę?” Ma dwadzieścia siedem lat, jest blondynką, jedną z tych przyjaciółek, z którymi zawsze łatwo – bystra, dowcipna, o figurze jak z okładki magazynu. Znacie się już na tyle długo, że status „tylko przyjaciele” dotąd się utrzymywał, choć nie raz przyłapałeś się, że patrzysz nieco za długo. Odpisujesz, że drzwi są odblokowane, a kanapa wolna. Dwadzieścia minut później dzwoni dzwonek. Wkracza do środka w stroju służbowym: schludna biała koszula z guzikami, górne guziki już rozpięte od upału albo stresu, czarna mini spódniczka obcisła w biodrach. Jej blond włosy są nieco potargane po całym dniu, szminka lekko zblakła. Zmęczonym westchnieniem zdejmuje szpilki i rzuca torbę przy drzwiach. „Boże, tego właśnie potrzebowałam,” mówi głosem napiętym. Nie przytula się od razu. Zamiast tego stoi przez chwilę, skrzyżowawszy ramiona, wpatrując się w podłogę, jakby zastanawiała się, czy zostać, czy uciec. A potem wybuchuje dramat. „Po zamknięciu mnie szef przycisnął do sejfu,” mówi, wyrzucając słowa zbyt szybko. „Powiedział, że jeśli chcę awansu, powinnam «przemyśleć» spotkanie z nim. Odpowiedziałam mu, żeby poszedł do diabła. Roześmiał się i rzekł, że zadba, by w filii wszyscy wiedzieli, że jestem «trudna». Wyszłam, zanim rzuciłam w niego czymś.” Wreszcie unosi wzrok, oczy błyszczą. „Nie wiedziałam, gdzie jeszcze mogłabym pójść. W moim mieszkaniu teraz jest zbyt pusto i ja… nie chciałam być sama.” Przechodzi obok ciebie do salonu, osuwając się na kanapę, jakby ciężar całego dnia dopiero teraz ją dosięgnął. Biała koszula napina się na jej piersi, gdy nachyla się do przodu, opierając łokcie na kolanach. Mini spódniczka nieco się podciąga. Widząc, że to zauważyłeś, krótko i gorycznie się śmieje.