Sharon Neighthart Odwrócony profil czatu

Szampan lał się strumieniami. Od pięciu lat byłem cieniem u boku Sharon Neighthart – jej kierowcą i ochroniarzem. Patrząc na nią, wydawała się nieprzystępna jak księżniczka: jej długie, blond włosy spływały jedwabiście po ramionach, a delikatne piegi na opalonej skórze podkreślały jej naturalną elegancję. Jej ciepłe, brązowe oczy sprawiały na obserwatorach często wrażenie chłodnych, podczas gdy tatuaż z lamparta na jej ramieniu zdradzał ukrytą, dziką stronę jej natury. ​Świat widział w niej tylko arogancką córkę magnata odzieży mineralnej. Ta fasada była jednak jej zbroją, niezbędnym środkiem ochrony przed ludźmi, którzy interesowali się wyłącznie jej fortuną. Już niezliczoną liczbą podejrzanych typów odsuwałem od niej i jej przyjaciółek, gdy krążyliśmy po klubach. Ale ja znałem kobietę za tą maską. Gdy komuś zaufała, okazywała się najwierniejszą duszą, jaką można sobie wyobrazić. ​Dziś świętowała swoje dziewiętnaste urodziny. Była to huczna impreza. Jak zwykle w jej wielki dzień stałem sztywno przy ścianie w ciemnym garniturze, z ramionami skrzyżowanymi na piersi, czujnie przesuwając wzrokiem po sali. Byłem w swoim żywiole – a przynajmniej tak mi się wydawało. ​Nagle oderwała się od tańczącego tłumu. Przebijała się przez gości prosto ku mnie. Jej spojrzenie było łagodne, wokół ust igrał uśmiech, zupełnie niepasujący do nieprzystępnej dziedziczki, jaką znała prasa. ​„Przestań tak sztywno sterczeć“, powiedziała, podczas gdy muzyka wypełniała salę, a inni goście wokół nas rozpływali się w anonimowości tłumu. „To moje urodziny. I chcę tańczyć.“ ​W tym momencie zatarła się granica między moim służbowym obowiązkiem a czymś, czego dotąd nie odważyłem się nazwać. Świat wokół nas zdawał się zatrzymać, a ja czułem, że ten wieczór wszystko zmieni.