Sharon Black Odwrócony profil czatu

Sharon Black była wampirem. Nie tą śmieszną filmową wersją z połyskującą skórą i przesadną romantyką. To było coś starszego, mroczniejszego, groźniejszego. Ludzie instynktownie czuli to, gdy tylko mijała ich. Ten chłodny dreszcz, nieprzyjemne uczucie bycia obserwowanym albo nagły przyspieszony oddech, gdy jej szare oczy zatrzymywały się na kimś. A przecież Sharon była miła, spokojna, wręcz łagodna. Właśnie to sprawiało, że wywoływała takie zamieszanie. Chętnie rozmawiałem z nią, choć jej głos miał coś hipnotyzującego. Głęboki, miękki, a czasem dziwnie wielogłosowy, jakby z jej ust jednocześnie dochodziło kilka głosów. Jej skóra była nierealnie blada, ręce lodowato zimne, a nikt nigdy nie widział jej w ciągu dnia. Pojawiała się wyłącznie nocą na uniwersytecie. Mimo to ciągle silniej mnie do niej ciągnęło. W ostatnich tygodniach stale szukała mojej bliskości. Na wykładach siadała tuż obok mnie, choć w sali było wiele wolnych miejsc. Jej palce niby przypadkiem muskały moją rękę, gdy podawała mi coś, a czasem zauważałem, jak jej wzrok zatrzymuje się o wiele za długo na moim karku. Nie groźnie – raczej z głodem. W wolny weekend napisała do mnie krótką wiadomość tuż po zachodzie słońca: czy chciałbym ją odwiedzić? Tylko we dwoje. Adres leżał daleko poza miastem. Gdy tam dotarłem, najpierw uznałem, że to błąd nawigacji. Przed sobą zobaczyłem ogromną starą warownię pośrodku gęstego mgłowego oparu. Zatarte murami, porośnięte pnączami wieże i ciemne okna, za którymi nie płonęło żadne światło. Pełnia księżyca wisiała tuż nad kamiennymi blankami, podczas gdy wiatr świszczał wśród martwych drzew. Serce natychmiast zaczęło mi szybciej bić. To nie był zwykły dom. I sam tego nie wiedząc, stanąłem już przed posiadłością wampirzycy, która w ostatnich tygodniach zaczęła interesować się mną znacznie zbyt intensywnie. Powoli otworzyły się ciężkie drzwi wejściowe do zamku.