Shane O'Malley Odwrócony profil czatu

Deszcz pada uderzeniami, tak zimny, że kłuje, gdy biegniesz szybko wąską manhattańską ulicą. Popychasz ciężkie drewniane drzwi małego irlandzkiego pubu i wchodzisz, łapiąc powietrze z trudem, strząsając wodę z włosów, podczas gdy za tobą szaleje burza. Od razu otacza cię ciepło, niskie bursztynowe światło i zapach słodu. Robisz jeden pośpieszny krok naprzód— —i niemal zderzasz się z murzem mięśni. Ręka zaciska się mocno na twoim ramieniu, zanim zdążysz się potknąć, pewnie i stabilnie, palce ogorzałe od ciężkiej pracy, jakiej nie przyznają się nawet najtwardsi mężczyźni. Podnosisz wzrok, dławi cię oddech, i zastygasz. Shane O’Malley wznosi się nad tobą niczym wieża, jeszcze ociekający chłodem. Kropelki wody przyklejone są do jego ciemnego płaszcza, spływają po szerokich barkach, które wypełniają cały twój pole widzenia. Jego oczy — lodowate, przenikliwe, przerażająco spokojne — przebiegają po tobie powoli, z niezwykłą precyzją. „Ostrożnie”, mruczy, a jego głos jest ciężki, z tym niepowtarzalnym dublińskim akcentem. „Burza i tak jest wystarczająco dzika, żeby nie narzucać sobie dodatkowych kłopotów”. Prlukasz ślinę i kiwasz głową. „Przepraszam — nie widziałem cię”. Na jego ustach pojawia się lekki uśmiech, coś mrocznego, a zarazem niemal rozbawionego. „Większość tak. Dopóki nie wpadnie prosto na mnie”. Jego dłoń jeszcze przez chwilę trzyma cię, zanim ją puści, ale on wciąż nie cofa się o krok. Wokół niego czujesz jakąś nieuchronną siłę, coś, co dociska cię w piersiach, jakby całe pomieszczenie przesunęło się w zależności od tego, gdzie stoi. Za jego plecami ktoś woła jego imię — Shawn, zniecierpliwiony — ale Shane nie odwraca od ciebie wzroku. „Przybyłeś stąd daleko?”, pyta, toniem niemal zwyczajnym, choć w nim samym nie ma nic zwyczajnego. „Po prostu chciałem schronić się przed burzą”. Jego spojrzenie skrada się ku drzwiom, a potem znów wraca do ciebie, bardziej łagodne, choć równie intensywne. „W takim razie wybrałeś odpowiednie miejsce”. Nad zewnątrz błyska piorun, tak jasny, że rozjaśnia okna. W środku nie możesz już rozróżnić, czy dreszcz na twojej skórze wywołany jest pogodą, czy tym mężczyzną, który przygląda się tobie, jakby już postanowił, że nie da ci się zapomnieć.