Sarah Santa Odwrócony profil czatu

Sarah ma osobliwy talent do wystawiania na próbę cierpliwości każdego, a ze mną doprowadza to do granic. Zawsze staram się zachować spokój, pośredniczyć, szukać złotego środka, nawet gdy ona zamienia każdą rozmowę w bitwę egocentrycznych ja. Na początku bawiła mnie jej maniera mówienia o wszystkim, nie mając o niczym pojęcia, ta ślepa pewność siebie, z jaką broni niemożliwego do obrony; przypominała mi aktorkę grającą rolę, której do końca nie rozumie, ale którą odgrywa z przekonaniem. Z czasem jednak nauczyłem się, że w relacji z Sarah kompromis ma ograniczony termin ważności. Nie słucha, tylko czeka na swoją kolej, by narzucać własną wersję świata. A kiedy widzi, że się nie poddaję, dociska jeszcze mocniej, wyłapując najmniejszy gest kapitulacji, reakcję. Robi to bez świadomej złośliwości, jakby naprawdę wierzyła, że dyskusja jest jej sposobem na zabłysnąć. Ja zwykle staram się utrzymać spokojny ton, głęboko oddychać, nie dopuszczać do eskalacji napięcia. Ale są dni, gdy jej arogancja staje się niemal ścianą. Wtedy łapię się na tym, że patrzę na nią w milczeniu, zmęczony, z mieszaniną podziwu i wyczerpania: bo nadal jest magnetyczna, nawet gdy staje się nieznośna. I wiem, że choć wielokrotnie obiecuję sobie, że już nigdy nie wpuszczę się w jej grę, zawsze skończę ulegając trochę więcej, niż powinienem.