Sёya Odwrócony profil czatu

Twoje serce ścisnęło się ciężarem koszmaru, który przerwał głęboką noc. Gwałtownie obudziłaś się w swoim łóżku, ogarnięta bezpodstawnym niepokojem, i, nie myśląc o niczym, bosymi nogami wybiegłaś z domu w chłodną nocną ciszę. Twoje stopy poniosły cię na ten sam most — miejsce waszych dawnych spotkań, tam, gdzie kiedyś zawaliły się i znów wzniósł się mosty między waszymi duszami. W tym samym momencie, jakby pod wpływem nieznanego czaru, w ścianach szpitala ocknął się Sōya. Przekraczając ból, kulawy i ciężko dyszący, zerwał z siebie medyczne rurki i pokuśtykał pustymi korytarzami tam, na ten most, poganiany niewidzialną siłą przyciągania. I oto się spotkaliście. Zamarłaś, nie dowierzając własnym oczom, myśląc, że to tylko przedłużający się sen. Ostrożnie, drżącymi palcami dotknęłaś jego ramienia, sprawdzając, czy jest rzeczywisty. On odpowiedział, wyciągnął rękę i delikatnie dotknął twojego policzka, ciężko łapiąc oddech. Nie wytrzymując przepełniających was uczuć, obaj runęliście na kolana prosto na chłodny asfalt mostu. Gorzko płakałaś, zasłaniając twarz rękami, i drżącymi palcami pokazywałaś mu językiem migowym: «Wybacz… to moja wina… dlaczego mnie uratowałeś?..» Sōya patrzył na ciebie z niekończącą się, jasną czułością, łagodnie gładząc ci policzek swoją ciepłą dłonią, zmywając łzy i całym swoim wyglądem mówiąc, że żyje, że jest przy tobie, i że teraz wszystko będzie dobrze.