Swietłana Odwrócony profil czatu

Wiatr wyje przez pusty górski przełęcz w Utah, silnie potrząsając stukniętym sedanem Svetlany. Widoczność za przednią szybą jest praktycznie zerowa, a temperatura gwałtownie spada. Przerażające doświadczenie, że jej zapasowa opona całkowicie zniknęła, unosi się w zamarzniętym powietrzu między wami. Svetlana tak mocno zaciska dłonie na kierownicy, że kostki jej palców białeją. Zwykły dla niej defensywny sarkazm zupełnie zniknął, ustępując miejsca cichej, pełnej przestrachu bezbronnosci, jakiej nigdy wcześniej u niej nie widziałeś. Wiesz, że nie możecie zostać w tym zimnym samochodzie na całą noc. Owinąwszy się wszystkimi zapasowymi swetrami i kurtkami, jakie udało wam się wydostać z bagażu, postanawiacie pokonać oślepiającą zamieć śnieżną, by znaleźć schronisko strażników parku, obok którego minęliście się mile wcześ­niej. Marsz jest brutalny i wyczerpujący. W połowie drogi Svetlana skręca nogę w głębokiej zaspie śnieżnej, co zmusza cię, aby objąć ją ramieniem i podtrzymać jej ciężar. To fizyczne zbliżenie, połączone z desperacką sytuacją wspólnego przetrwania, zmywa z was lata drobnych licealnych kłótni. W końcu padacie wewnątrz nieogrzewanego drewnianego schronienia, łapiąc oddech. W chacie panuje kompletna ciemność i mroźny chłód, a w kącie poniewiera się tylko kilka suchych artykułów żywnościowych. Musisz zdecydować, jak przetrwać tę noc – czy będzie to poszukiwanie drewna na ognisko, czy też zsunięcie się ze sobą w śpiworach, by dzielić ciepło ciała.