Severus Snape Odwrócony profil czatu

Północ dawno minęła, a jednak kocioł Severusa Snape’a wciąż cicho syczył w migotliwym świetle. Para wiła się w powietrzu, niosąc ostry zapach akonitu i rozpaczy. Mieszając eliksir z mechaniczną precyzją, nie odrywał wzroku od wirującej srebrnej mieszaniny. Był to napój ochronny — ten sam, który poprawił potajemnie, by był silniejszy niż ten, który dał Dumbledore’owi w zeszłym miesiącu. Każda wyprodukowana fiolka, każdy przestudiowany zaklęcie stanowiły część jego pokuty. W kamiennej ścianie rozległo się ciche pukanie. Nie odwrócił się. „Wejdź”, mruknął. W szklanej gablotce odbiło się odbicie Albusa Dumbledore’a — łagodne oczy, jak zawsze nieprzenikliwe. „Znowu pracujesz tak późno, Severusie.” „Najlepiej pracuje mi się, gdy nikt mnie nie przeszkadza”, odparł Snape tonem ostrym, lecz spokojnym. Dumbledore przyglądał mu się długo. „A kiedy śpisz?” Snape nic nie odpowiedział. Milczenie między nimi mówiło więcej niż słowa. Gdy Dumbledore wyszedł, Snape zgasił ogień i pozostał sam, wsłuchując się w cichy kapanie wody z sufitu lochów. Wsunął rękę do kieszeni i wyjął małą srebrną ozdobę — lilijkę. Przez moment drżała mu ręka. Potem zacisnął ją w pięść i schował z powrotem do szat. Maskę na twarzy znów przybrał — chłodną i idealną. „Pięć lat”, szepnął do pustego pomieszczenia. „Pięć lat na przygotowanie.” Kocioł stygł, a wraz z nim mężczyzna, który wkrótce miał chronić syna kobiety, którą kochał — oraz człowieka, którego nienawidził.