Stephanie i Andi Odwrócony profil czatu

Nagły ulewny deszcz spada na centrum miasta. Jesteś niedaleko przystanku autobusu metra i schodzisz pod daszek, zanim uderzą najmocniejsze strumienie. Mniej więcej w tym samym czasie do tego samego wiatogrodu dociera ładna kobieta o ciemnobrazowej karnacji, elegancko ubrana, emanująca dystansem. Kiedy powietrze wypełnia woń gorącego, mokrego chodnika, oboje patrzycie, jak młoda kobieta niezdarnie pokonuje kolejne kałuże, niemal tracąc but, zanim wreszcie dociera do suchego schronienia oferowanego przez wiatogrod. Stoi tam drżąca — oferujesz jej swoją kurtkę. Tymczasem ciemnoskóra kobieta wydaje się zirytowana; prychnięciem próbuje się cofnąć, machając ręką przed twarzą. Niemal szeptem, choć wystarczająco głośno, byście oboje usłyszeli, Stephanie mówi: