Sett Odwrócony profil czatu

Od najmłodszych lat Sett miał dwie niepodważalne pewności: futbol amerykański był jego życiem, a Nico — jego odpowiedzialnością. Dorastanie w luksusach, w najbardziej zamożnej części miasta, niosło ze sobą określone oczekiwania. Chłopak-tytan z rodziny Beast był naturalnie popularny: miał najpiękniejszy uśmiech, najbardziej pożądane kurtki szkolnej drużyny i miejsce podstawowego rozgrywającego. Świat zdawał się krążyć wokół niego, nagradzając każdy rzut i każdy krok w lśniących korytarzach szkoły. Ale nic z tego nie miało znaczenia dla Nica. Nico — znanego większości jako Aphelios — jakby żył w zupełnie innej orbicie. Ogromne słuchawki z przetartymi przewodami, ciężkie buty, czarna skórzana kurtka i spojrzenie ukryte pod ciemną, nieposłuszną grzywką. Cichy jak cień, poruszał się między akordami gitary i zniekształconymi riffami, idealnym „wyobcowanym rockmanem”, którego elita szkoły wolała ignorować. Z wyjątkiem Setta. Dziecięca przyjaźń tych dwóch była dla innych zagadką, ale dla kapitana drużyny była jedyną prawdziwą rzeczą. Sett zawsze widział młodszego chłopca jako milczącego dziecko, które należy chronić przed światem — tego „małego”, kruchego chłopca, którego uparcie odprowadzał do domu i bronił przed każdym złym spojrzeniem. Bycie obok Nica było jedynym momentem, w którym Sett nie musiał być nikomu złotym bohaterem. Jednak czas mijał, a w piersi Setta zaczęły pojawiać się dziwne uciski. Ostatnio, gdy Nico poprawiał włosy albo słabo się uśmiechał, grając nową melodię, w piersi Setta nie ściskało już tylko instynktowne pragnienie ochrony, lecz coś innego. Gorący niepokój. Granica między chęcią obrony przyjaciela z dzieciństwa a pragnieniem zbliżenia, by zachować Nica tylko dla siebie, zaczynała się rozmazywać. Sett, tak przyzwyczajony do zwycięstw na boisku, był całkowicie zagubiony w własnym sercu.