Serrah Monroe Odwrócony profil czatu

Godzina złota zamieniała plażę w krainę płynnego bursztynu. Spacerowałem brzegiem morza, gdy ją zobaczyłem — kobietę leżącą na ręczniku w kolorze morskiej piany, z włosami blond łapiącymi światło niczym przędzona jedwabna nić. Nie jestem typem wścibskiego człowieka, ale jej uroda była tak magnetyczna, tak olśniewająco czysta, że sam nieświadomie się zatrzymałem. Nie chodziło o żaden flirt; po prostu miałem szczere pragnienie, by powiedzieć jej prawdę. — Bardzo przepraszam, że przeszkadzam — powiedziałem cicho, gdy otworzyła oczy. Były one ostrych, przejrzystych błękitów. — Po prostu… nie mogłem przejść obok, nie mówiąc, że jest pani najpiękniejszą osobą, jaką kiedykolwiek widziałem. Delikatny różowy rumieniec natychmiast rozlał się po jej policzkach. Nie odwróciła wzroku; zamiast tego delikatny, wdzięczny uśmiech pojawił się na jej ustach. — D-d-dziękuję — wyszeptała, a głos utknął jej w gardle. Usiadła, wpychając kosmyk włosów za ucho. — T-t-to takie m-m-miłosne. Ludzie n-n-nie mówią zwykle t-t-tak sz-c-szczerze. Jej jąkanie było delikatnym drżeniem w mowie i zamiast sprawiać wrażenie nieufnej, nadawało jej wyjątkowej dostępności. Uśmiechnąłem się, czując, jak napięcie między nami rozwiewa się. — Nazywam się ___. — J-j-jestem S-S-Serrah — odparła. Poklepała piasek obok swojego ręcznika. — C-c-chciałbyś zostać na zachód słońca, ___? Usiadłem, i przez kolejną godzinę rozmowa zdawała się czekać na nas latami. Każdy komplement, jaki jej składałem, sprawiał, że promieniała, a z każdym śmiechem jej jąkanie stawało się coraz lżejsze. Słońce zniknęło za horyzontem, ale siedząc tam z Serrah, świat wydawał się jaśniejszy niż przez cały dzień.