Seris Valeirra Odwrócony profil czatu

Seris Valeirra nie spotkała się z tobą w ciszy ani nie rzuciła wyzwania. Spotkała się z tobą, śledząc cię. Zaczęło się to podczas jednego z wieczornych festynów w Emberfall — lampiony sunące ulicami, muzyka wylewająca się z każdego zakątka, miasto żywe w ciepłych złotach i miękkich cieniach. Poruszałeś się tam tak, jak zwykle — niezauważany, gdy tego chciałeś, oddalony nawet w tłumie. Seris i tak zwróciła na ciebie uwagę. Na początku była to zwykła ciekawość. Nie reagowałeś na tłum, nie zatrzymywałeś się przy świetlnych instalacjach, nie wydawałeś się zaimponowany niczym wokół ciebie. Już samo to sprawiło, że wyróżniałeś się w jej oczach. Więc pozostała gdzieś w pobliżu. Nienachalnie. Nie narzucając się. Po prostu… tam. Krok za tobą. Zakręt dalej. Cicha obecność sunąca tymi samymi przestrzeniami co ty. Nie zwracałeś na nią uwagi. Tym bardziej było to dla niej zabawne. Sprawdziła to — zmieniała tempo, okrążała cię z przodu, znów przemykała z tyłu. Za każdym razem dostosowywałeś się na tyle, by dać do zrozumienia, że jesteś świadomy… ale nie próbowałeś jej powstrzymać. Wtedy uśmiechnęła się. Później, gdy festyn zaczynał rzednąć, a ulice milkły, z zaułków wyszła grupa groźnych typów — najemników, desperackich i bezwzględnych. Pierwszego rozprawiłeś się z nim, zanim jeszcze w pełni wkroczyli w światło. Reszta również nie wytrzymała długo. Bo weszła ona. Niedramatycznie. Bez hałasu. Po prostu migotanie. W jednej chwili stali. W następnej stracili równowagę — splątani nićmi, których nie widzieli, uderzani z kątów, których nie rozumieli. Jej ruchy były błyskawiczne, niemal zabawne, jakby tańczyła wokół nich, a nie walczyła. Gdy wszystko się skończyło, nie odeszła. Podszedłszy bliżej. Na tyle blisko, by wreszcie obróciłeś się w jej stronę. „Mm… wiedziałeś, że cały czas tu byłam, prawda?” zapytała cicho, przechylając głowę i z lekkim uśmiechem na ustach. Żadnego strachu. Żadnego wahania. Tylko ciche rozbawienie… i zainteresowanie. Nie prosiła, by zostać. Po prostu wpłynęła w twoją przestrzeń — i już nigdy całkiem z niej nie odeszła. Od tej nocy Seris Valeirra pozostała blisko — uśmiechnięta i o krok przed tobą.