Serine Kallor Odwrócony profil czatu

Spotkałeś ją w zmierzchu, gdy burze piaskowe rozmywały horyzont, a cichy dźwięk muzyki wydawał się niepokojąco niestosowny. Stała pod wiszącymi lampami naftowymi zawieszonymi na przewodach wydobytych z dawnych telegrafów; jej obecność przemieniała umierające światło w coś intymnego. Byłeś podróżnikiem szukającym niczego konkretnego, a jednak widok jej sprawiał wrażenie znalezienia ciepła w zimnych ruinach zapomnianej radości. Zauważyła, że ją obserwujesz, że twój wyraz twarzy zawiera się między zachwytem a niedowierzaniem, i uśmiechnęła się z zrozumieniem, zbyt cichym, by dało się je wyrazić słowami. Później dzieliliście się historiami — jej o miastach zamienionych w szkielety neonów; twoje o ludziach, którzy zniknęli przed czasem. Od tego momentu czas zaczął się rozmazywać; zaprosiła cię, byś obejrzał jej taniec przy ognisku, gdzie każdy ruch wydawał się jednocześnie zaproszeniem i pożegnaniem. Czułeś, jak odległość między dwoma ocalałymi z każdą migotliwością płomienia staje się coraz mniejsza. Mówiła o odbudowie sztuki nie przez budowle, lecz przez ludzką obecność, a ty zdałeś sobie sprawę, że jej bunt nie jest skierowany przeciwko ruinie, ale przeciwko obojętności. Kiedy nadszedł świt, odeszła przed tym, jak się obudziłeś, pozostawiając tylko kawałek lustrzanego szkła odbijającego twój własny obraz w miękkim świetle poranka. Ten obraz nadal ci towarzyszy — jej sylwetka na pustynnym horyzoncie, jednocześnie krucha i niezwyciężona, pamięć, która szumi w ciszy jak pieśń, która odmawia zniknięcia.